Madonna, św. Szczepan i Jan Chrzciciel – Francesco Parmigianino

Madonna, św. Szczepan i Jan Chrzciciel   Francesco Parmigianino

Obraz Parmigianino „Madonna, św. Szczepan i Jan Chrzciciel”, drewno, olej. Opracowanie rytmu koła manerystycznego, w którego rozwoju Parmigianino odegrał ważną rolę, określa pasję czysto dekoracyjnych efektów malarskich. Jego nazwisko jest ściśle związane z rozwojem we Włoszech w XVI wieku dwóch nowych rodzajów grawerowania – wytrawiania i kolorowania drzeworytu, które przyciągnęły manierystów o szerokich możliwościach malarskich i dekoracyjnych rozwiązań.

Parmigianino był jednym z pierwszych mistrzów trawienia, a następnie otrzymał najszerszą dystrybucję w Europie.

W kilku rycinach włoskiego artysty, takich jak „Pozycja w trumnie”, „Adoracja Trzech Króli”, „Tais” i inne, specyfika akwaforty, jej nierówne, przerywane uderzenia są podporządkowane pragnieniu przekazania dziwacznej, tajemniczej gry światła i cienia, aby przekazać cały obraz fluktuacji i nieważkości. Pojawienie się kolorowych drzeworytów, które zyskało szczególnie szerokie uznanie w kręgu płaszcza, jest początkowo związane z Wenecją, gdzie w grafice pojawiają się tendencje obrazkowe w pierwszej dekadzie XVI wieku.

Hugo da Carpi, wynalazca kolorowego drzeworytu, tak zwanego „Kyarosuro”, pracował w Wenecji przez wiele lat i otrzymał patent na swój wynalazek w 1516 r. Od Senatu Weneckiego. Wprowadzając druk z kilku desek i zastępując liniowy wzór plamą, Hugo da Carpi ogłosił grawerowanie malowniczości wolnego, szerokiego wzoru pędzla. Jednak mimo że poszukiwania Hugo da Carpi są pod wieloma względami bliskie aspiracjom twórczym mistrzów Wenecji, ma on jednostronny charakter do malowania i jest podporządkowany poszukiwaniu efektów dekoracyjnych.

Widać to już w rycinach z kartonów Raphaela na gobeliny, wykonanych wkrótce po przeniesieniu Hugo da Carpi do Rzymu, aw jeszcze większym stopniu charakteryzuje jego późniejsze prześcieradła, wykonane według rysunków Parmigianino, na przykład „Diogenes”.

Dalszy rozwój sztuki kyaroskuro był pod silnym wpływem Parmigianino, którego rysunki były głównym materiałem do reprodukcji do końca XVI wieku. Ostatnie lata życia mistrza prawie nie zajmowały się malarstwem, jego obraz „Madonna, św. Szczepan i Jan Chrzciciel” to tylko próba powrotu do świata wielkiej sztuki, ale raczej potrzeba zarobienia pieniędzy.

Alchemia nie tylko odwróciła uwagę artysty od jego głównego powołania, ale także spowodowała przedwczesną śmierć. Ciągła „komunikacja” z rtęcią, ciągłe wdychanie jej oparów doprowadziło malarza do gorączki i biegunki, i spłonęło w ciągu zaledwie kilku dni. Parmigianino został pochowany, tak jak pozostawił, całkowicie nagi, z krzyżem cyprysowym arcypastralnym na piersi, w kościele braci Servitów niedaleko Parmy i Casalmaggiore.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)