Anthea – Francesco Parmigianino

Anthea   Francesco Parmigianino

„Anthea” Parmigianino – arcydzieło włoskiego portretu renesansowego. Niewiele wiadomo o obrazie: data utworzenia nie jest dokładnie określona, ​​nie wiadomo dlaczego i dla kogo została napisana. Pozostaje również tajemnicą, która dokładnie jest przedstawiona na zdjęciu.

Anthea została napisana na początku lat trzydziestych XX wieku przez Girolamo Francesco Marię Mazzolę, znanego jako Parmigianino. Parmigianino wcieliła się w stojącą Antheę z zaskakująco szczerym spojrzeniem zwróconym na widza. Jej idealny owal twarzy kontrastuje z niesamowicie luksusowym ciałem, ukrytym pod obszernymi ubraniami podkreślającymi ramiona i biodra.

Złota satyna stroju ozdobiona jest srebrnym warkoczem, a fartuch i mankiety dolnej sukienki ozdobione są wykwintnym haftem.

Większość szczegółów dotyczących stroju Anthei, w tym futra kuny, złotego łańcuszka, dekoracji fryzury, haftowanego warkocza i złota rękawów, były zwykle prezentami kochanków. Często te dary były dawane z nadzieją na randkę miłosną i ubierając je, kobieta wyraziła zgodę na zaloty ukochanej. Parmigianino wcieliła się w postać Anthei pokazującej jej dary: trzyma w palcach łańcuch i kieruje rękę na serce, sugerując w ten sposób, że przyjmuje ofertę kochanka.

Kiedy spotyka nasze spojrzenie, jej postawa i gesty tworzą dynamikę pasji między nią a widzem, który staje się jej kochankiem.

Do tej pory nie wiadomo dokładnie, jaką kobietę portretowała Parmigianino, jej osobowość była przedmiotem dyskusji od wielu wieków. „Anthea” została po raz pierwszy nazwana w 1671 r. Przez artystę Giacomo Barry, który zasugerował, że była ukochaną Parmigianino. Anthea była nazwą słynnej rzymskiej kurtyzany z XVI wieku, a Barry odnosi się do tej kobiety. Uważano również, że Anthea była albo córką sługi Parmigianino, albo członkiem arystokratycznej rodziny z północy Włoch, oblubienicy szlachetnie urodzonej.

Ale bardziej prawdopodobne jest, że Anthea jest zbiorowym obrazem idealnego kobiecego piękna w gatunku renesansowego portretu, gdzie piękno kobiety i jej cnota były głównymi podmiotami obrazu, a jej osobowość i ekskluzywność są drugorzędne.

Po stworzeniu portretu niesamowicie pięknej kobiety, która mimo to wydaje się na tyle realna, by zejść z obrazu i porozmawiać z nami, Parmigianino zwraca naszą uwagę na jego niezrównaną zdolność do tworzenia iluzji świata transcendentalnego. „Anthea” zachęca nas do postrzegania związku między pasją a sztuką w nowy sposób, obraz jednocześnie wywołuje zmysłowe i wzniosłe emocje. Mimo że kobieca młodzież jest efemeryczna, piękno filmu Parmigianino trwa wiecznie.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)