Madonna w skałach (Madonna w grocie) – Leonardo Da Vinci

Madonna w skałach (Madonna w grocie)   Leonardo Da Vinci

Obraz „Madonna w skałach” Leonardo da Vinci rozpoczął się w 1483 r. I otrzymał zamówienie na obraz ołtarzowy z jednej ze wspólnot religijnych. Rozbieżności z klientami z powodu płatności doprowadziły do ​​tego, że Leonardo da Vinci opuścił obraz w domu, ostatecznie kończąc go między 1490 a 1494 rokiem. Rozmiar obrazu to 198 x 123 cm, płótno, drewno, olej.

Obraz „Madonna w skałach” można uznać za pierwszą monumentalną kompozycję ołtarzową Wysokiego Renesansu. W przeciwieństwie do „Adoracji Mędrców” zadanie to rozwiązuje w pełni uzbrojony w dojrzałe umiejętności. Adoracja florencka obfitowała w wiele pierwszych i drugich samolotów.

W obrazie Luwru artysta przedstawił tylko cztery postacie na pierwszym planie – Dziewicę Maryję, anioła, dziecko Chrystusa i małego Jana Chrzciciela. Z drugiej jednak strony obrazy te zyskały cechy uogólnionej wielkości; dla porównania, postacie wczesnych dzieł Leonarda wydają się mniej znaczące. Obrazy „Madonny w skałach” można nazwać idealnie piękną, ale przy obowiązkowym dodaniu zachowują pełnię ekspresji życia.

Przede wszystkim odnosi się to do wizerunku samej Madonny, której matczyna miłość wyraża się nie tylko w geście jej ręki, a jednocześnie błogosławi i chroni swoje dziecko, ale także w głębokiej wewnętrznej koncentracji, w tej koncentracji uczuć duszy, w porównaniu z którą wygląda naiwnie młoda matka na zdjęciu „Madonna z kwiatem”.

Quattrocento znał dwa dominujące typy obrazów w kompozycjach malarskich – statyczne obrazy uroczystej antycypacji lub szczegółową narrację, żywą historię. W obrazie Leonarda „Madonna w skałach” nie ma ani jednego, ani drugiego. Postacie są pozbawione ograniczeń, charakteryzują się całkowitą swobodą ruchów fizycznych i umysłowych.

Nie ma jasno wyrażonego narracyjnego ujawnienia tematu; zamiast wyraźnie określić konkretny punkt, Leonardo znalazł w Luwrze jedną z najważniejszych zasad obrazowania Wysokiego Renesansu, którą można zdefiniować jako ucieleśnienie obrazu ludzkiego w stanie harmonicznej egzystencji, specjalnej równowagi ruchów wewnętrznych i zewnętrznych. To nie jest ani jedna chwila, to osobliwe, „trwałe” państwo, jednak wolne

Środowisko bohaterów jest również prezentowane w nowy sposób – rodzaj groty wśród dziwacznych skał, przypominający gigantyczne ciemne kryształy w kształcie, ziemię usianą różnymi kolorami. Oddzielnie każdy kamień, każde źdźbło trawy i kwiatu jest najlepszym obrazem natury, dowodem ogromnej wiedzy Leonardo da Vinci na temat geologii i botaniki, ale generalnie tworzą one krajobraz o niemal fantastycznym charakterze. To już nie jest tło, ale osobliwe środowisko emocjonalne, które wchodzi w aktywną komunikację z ludzkimi obrazami – nie na darmo postacie są przedstawiane nie przed krajobrazem, jak to miało miejsce wcześniej, ale w samym krajobrazie.

Tradycyjna dysocjacja Quaterent pierwszego planu i tła została w końcu przezwyciężona.

Aby dopasować się do uogólnionego charakteru obrazów, „dużej” wizji natury i bardzo kompozycyjnego myślenia Leonarda da Vinci. Jego wcześniejsze Adoracja Mędrców w porównaniu z obrazem Madonny w Skałach wydawałoby się po prostu chaotyczne. Na obrazie w Luwrze wyraźnie widać zdolność do umieszczania figur zgodnie z wyraźną i wyraźną budową geometryczną: wydają się być wpisane w trójkąt równoramienny, którego wierzchołek pokrywa się z głową Maryi.

Tak więc Leonardo da Vinci położył fundament pod piramidalną kompozycję niezwykle rozpowszechnioną w malarstwie Wysokiego Renesansu, przyczyniając się do stworzenia jasnych i harmonicznych rozwiązań.

Na obrazie w Luwrze postacie są swobodne i naturalne w granicach tej konstrukcji, zwłaszcza że Leonardo da Vinci unika suchej geometrii, wprowadzając dodatkowe odcienie do kompozycji. Tak więc, czyniąc dolny prawy róg zdjęcia dwiema postaciami – aniołem i małym Chrystusem – artysta równoważy je z dużą szczeliną w lewym górnym rogu, tak że spokojna statyka piramidalnej kompozycji jest wzbogacona ruchem wzdłuż przekątnej. Takie techniki złożonej dynamicznej równowagi staną się charakterystyczne dla mistrzów Wysokiego Renesansu.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)