Czarny kwadrat – Kazimierz Malewicz

Czarny kwadrat   Kazimierz Malewicz

Awangardowy artysta Kazimierz Malewicz urodził się w rodzinie kierownika zakładu. Od 11 roku życia dużo malował i malował. W 1894 r. Malewicz ukończył pięcioklasową szkołę agronomiczną w latach 1895-1896.

Studiował w szkole rysunku, a następnie przeniósł się z rodziną do Kurska.

Był tam w kręgu miłośników sztuki i służył jako rysownik, zarabiając pieniądze na życie i studia w Moskwie.

W 1904 r. Malewicz przybył do Moskwy, gdzie przez pewien czas uczęszczał na zajęcia w szkole malarstwa, rzeźby i architektury oraz w Szkole Stroganowa. Rok później powrócił do Kurska i samodzielnie zaczął malować, w 1907 r. Odbył się jego pierwszy katalogowy udział w wystawie Moskiewskiego Stowarzyszenia Artystów, gdzie oprócz prac Malewicza prezentowano obrazy innych współczesnych artystów.

Malewicz dużo pracował nad płótnami nowego systemu malarskiego, który nazwał „suprematyzmem”, którego zasady zostały przez niego przedstawione w broszurze-manifestie „Od kubizmu do suprematyzmu”. „Nowy realizm obrazkowy” to system, do którego należy obraz „Czarny kwadrat”, napisany w 1913 roku.

A. Benoit powiedział o tym: „Czarny kwadrat”, ta „ikona”, którą obywatele-futurolodzy oferują zamiast Madonn i bezwstydnej Wenus. „Czarny kwadrat” w białej pensji nie jest rzeczą łatwą, nie łatwą, nie okazjonalnie małą epizod, który wydarzył się w domu na Polu Marsowym, i jeden z aktów afirmacji samego początku, który obrzydliwością spustoszenia w jego imieniu i który kończy się w nim przez dumę, przez arogancję, przez deptanie wszelkiej miłości i czułości, doprowadzi wszystkich do śmierci.

Ale ten obraz nie wywołuje oburzenia, a wręcz przeciwnie, ujmuje, pochłania i niepokoi, daje poczucie tego, co zostało osiągnięte, chociaż, oczywiście, pozostaje w zawieszeniu. „Czarny kwadrat” rzutuje widza na siebie, pozostawiając go jednocześnie całkowicie wolnym w swojej wyobraźni, co może zająć najbardziej nieoczekiwaną ścieżkę. I będzie to określone wyłącznie przez tożsamość widza.

Po rewolucji lutowej 1917 r. Malewicz został wybrany przewodniczącym Sekcji Sztuki Moskiewskiego Związku Zastępców Żołnierzy. Opracował projekt stworzenia Ludowej Akademii Sztuk, był komisarzem ds. Ochrony zabytków starożytności i członkiem Komisji Ochrony Wartości Artystycznych Kremla.

Po rewolucji październikowej Malevich wziął udział w tworzeniu scenografii i kostiumów do produkcji „Mystery-Buff” V. Majakowskiego, napisał pracę teoretyczną „O nowych systemach w sztuce”, razem z Chagallem prowadził warsztaty w Ludowej Szkole Artystycznej w Witebsku, brał udział w wystawach.

W kolejnych latach zajmował się działalnością dydaktyczną i propagandową, będąc nauczycielem rysunku w wydziale architektury Instytutu Inżynierów Budownictwa Piotrogrodzkiego i dyrektorem Instytutu Badań nad Kulturą Sztuki Współczesnej. Bierze udział w międzynarodowych wystawach, wystawiając swoje obrazy w Berlinie, towarzysząc pokazowi z wykładem na temat teorii współczesnego malarstwa. W 1929 roku jego osobista wystawa odbyła się w Państwowej Galerii Trietiakowskiej.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)