Zwiastowanie – Simon Vouet

Zwiastowanie   Simon Vouet

Na początku XVII wieku we Francji utworzono sztukę dworską, której zadaniem stała się dekoracja środowiska pałaców królewskich, ceremonia życia dworu i kultu religijnego. Stylistyka europejskiego malarstwa barokowego odpowiadała tym zadaniom.

Barok to styl definiujący sztukę europejską końca XVI – połowę XVIII wieku. Termin ten powstał we Włoszech w XVII wieku jako definicja nowego kierunku „dziwnej, dziwacznej” sztuki. Barok kwitnie dzięki wzmocnieniu katolicyzmu i dodaniu absolutystycznych dziedzińców w Europie Zachodniej.

Kontrowersyjne połączenie podwyższonej emocjonalności i zmysłowości z bujną dekoracyjnością nadaje teatralnej rozrywce dzieła mistrzów baroku.

Barokowe obrazy charakteryzują się dynamiczną nierównowagą kompozycji, bogatą paletą i kontrastem efektów świetlnych i odcieniowych oraz swobodną ekspresją pędzla malarskiego. Blisko tradycji baroku była praca francuskiego malarza Simona Voueta. Podobnie jak wielu największych europejskich malarzy tego stulecia, powstał w międzynarodowym środowisku artystycznym Rzymu w dziedzinie sztuki antycznej, renesansowej i współczesnej włoskiego baroku.

Podczas dziesięciolecia spędzonego przez Vouet we Włoszech wokół niego powstała kolonia francuskich artystów. Następnie mieli zostać założycielami Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby, pierwszej instytucji publicznej we Francji, która ustanowiła estetyczne podstawy sztuki oficjalnej. W 1627 r. Kardynał Richelieu zaprosił Voueta na powrót do domu na honorowych warunkach.

Otrzymawszy tytuł pierwszego malarza króla, kierował niemal wszystkimi dziełami sztuki na dworze.

Obraz ołtarzowy „Zwiastowanie”, przedstawiony w ekspozycji muzeum, został zamówiony przez kardynała Richelieu i miał na celu udekorowanie wnętrza kościoła. Strumienie „mistycznego” światła wylewającego się z nieba oświetlają wirujące chmury, szybujące anioły, podkreślają okrągłość cielesnych postaci postaci Dziewicy Maryi i Archanioła i symulują mistrzowsko napisane draperie. Fabuła Ewangelii w interpretacji Vue nabiera charakteru dzielnej sceny, z manieryczną teatralnością gestów i wrażliwością mimiczną.

Połączenie mistycznego cudu i celowo codziennych detali, takich jak rękodzieło, charakterystyczne dla stylu barokowego, podporządkowane jest dziełu francuskiego dworskiego mistrza zimnej elegancji i dekoracyjnej skuteczności malarstwa.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)