Starotestamentowa Trójca – Simon Ushakov

Starotestamentowa Trójca   Simon Ushakov

Poniżej z przodu ikony znajduje się grecki napis: „… w lecie od Adama 7180 i od Narodzenia Chrystusa 1671, 16 października, pod opieką królewskiego mistrza Pimena Fedorowa, nazywanego Szymonem Uszakowem w Moskwie…”. Odsłonięty w latach 1927-1928 Otrzymany z Muzeum Pałacu Gatchina w 1925 roku, Państwowe Muzeum Rosyjskie. Simon Ushakov był jedną z głównych postaci rosyjskiej kultury XVII wieku.

Sława przyniosła mu nie tylko pracę artysty, ale także różnorodne działania nauczyciela, teoretyka, organizatora. Przez wiele lat Uszakow kierował Izbą Zbrojowni w Moskwie, która była wówczas głównym centrum artystycznym kraju.

Jedna z typowych prac Simona Uszakowa, ikona „Trójca”, którą stworzył w okresie dojrzałości twórczej. Jako główny schemat kompozycyjny, głównie przy budowie centralnej grupy aniołów, Uszakow użył słynnej „Trójcy” Andrieja Rublowa. Ale jednocześnie całkowicie zmienił jej ducha i poczucie, że widz poczuje różnicę między tymi dwoma dziełami o tym samym imieniu, a nie podobieństwie.

Głównym patosem „Trójcy” Uszakowa jest stworzenie wyglądu materialnego, obiektywnego świata. Anioły z nadwagą i wyciągniętymi ludźmi siedzą na masywnych rzeźbionych stołkach. Stół jest wyłożony różnymi naczyniami – złotymi i srebrnymi miseczkami, wysokimi szklankami i talerzami, przypominającymi prawdziwe produkty rosyjskich mistrzów z XVII wieku.

Drzewo o gęstych liściach wznosi się na zboczu okrągłego wzgórza, a struktura architektoniczna ma bardzo specyficzne formy i jest przedstawiona zgodnie z perspektywą liniową.

Przechodząc do tradycyjnej fabuły i zachowując schemat kompozycyjny, a także stare techniki w przenoszeniu fałd odzieży, artysta XVII wieku głównie przemyśla obraz. Kładąc nacisk na codzienne chwile, wzmacniając materialną interpretację, nadaje ikonie świecki charakter, a jednocześnie pozbawia ją duchowości i filozoficznego brzmienia, które są istotą dzieła Rublowa. Jest to szczególnie widoczne w leczeniu osób wykonanych objętościowo, przy użyciu światła i cienia, małych uderzeń, leżących na formie. Światło o równym rumieńcu, równie pogodne, nie zawierają napiętego życia wewnętrznego, są pozbawione poetyckiej duchowości.

Dwoistość odzwierciedla się również w stylu samej ikony, która łączy różne zasady konstrukcji perspektywicznej. Tło architektoniczne, najwyraźniej zapożyczone z obrazu Veronese „

Prawidłowa i jasna perspektywa z aluzją do transmisji światła wchodzi w niezgodę z obrazem stołu, pokazanym w tradycyjnej odwrotnej perspektywie, oraz z figurami anioła umieszczonymi na ikonie poza rzeczywistą przestrzenią. Ta próba połączenia tradycji malowania ikon z nowym stylem pochodzącym ze sztuki zachodniej stanowi jeden z etapów przejścia do nowego malarstwa, które jest charakterystyczne dla kolejnego etapu w historii sztuki rosyjskiej.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)