Whisper II – Paul Gauguin

Whisper II   Paul Gauguin

… Ta chwila jest pieśnią szeptu, Zaczarowana prawdą. Mig to ty… I. Luzan, „Mig” Obraz wielkiego Gauguina poświęcony jest spokojnemu i niespiesznemu życiu wyspiarzy z Polinezji Francuskiej. Został napisany w 1892 roku i wszedł w liczbę osiemdziesięciu płócien najbardziej owocnego okresu twórczości artysty.

Tematy obrazów tamtych czasów były kopią życia Tahitańczyków. Szczegółowo odzwierciedla strukturę, styl życia, życie wiosek Polinezyjczyków, opowiadając o tych, których wielu z nas zna tylko z filmów dokumentalnych.

Miejsce, jeśli mówimy konkretnie o punkcie pobytu artysty, zwanego Papeete – stolicy Polinezji Francuskiej. Tutaj Gauguin spędził część ostatnich lat swojego życia i napisał serię obrazów, określanych jako dzieło okresu Tahitian. „Szepty” należą do kategorii obrazów rodzajowych, niosących podteksty domowe. Czas, który świeci na płótnie, jest najprawdopodobniej porą lunchu, kiedy wyspiarze otrzymują cichą sjestę i odpoczynek.

Czerwony piasek stał się dla grupy mieszkańców osobliwym zakątkiem ciepłej siedziby.

Oto porozrzucane kawałki kamieni i żółta sucha trawa. Autor nadał działce niezbędne ciepło słońca i cień masywnych drzew. Krótko mówiąc, jest to przytulny rustykalny kącik z prostym krajobrazem i domami z suchego rattanu.

W przeciwieństwie do osiedli rosyjskich, Papeeta jest bardzo czystym i zadbanym zakątkiem.

Architektura i układ wsi współgra z naturą, podkreśla i łączy się z jej pięknem. W swojej pracy Gauguin poświęcił wiele uwagi ciepłym kolorom, a nawet pisaniu szczegółów. Brak chaosu uderzeń i dynamika charakterystyczna dla impresjonizmu ukazywały obraz w spokojnym rytmie, sztucznie podkreślając spokój i ciszę krajobrazu wioski. Kompozycja „Whisper” oparta jest na wielowarstwowych planach.

W tym przypadku znajduje się po drugiej. Przekonaj się, dziewczyna na pierwszym planie, jako główny bohater, jest oddzielona od centrum. Jej „granice” naruszają tło z garstką wieśniaków pod drzewem.

Trzeci plan – wiejski krajobraz z domem – wychodzi zza korony drzewa średniego planu. Jak bochenek ptysiowy, obraz jest połączony w jedną smaczną całość, mając jednocześnie ścisłą strukturę. Doskonale dobrana farba w płótnie. W rzeczywistości szepczą o przyprawach, spokojnym nastroju suchego powietrza o smaku soli z Oceanu Spokojnego.

Jest to złożona gorąca paleta amarantu i kolor skóry bawołów, pomarańczowych wypalonych plam i odcieni trawy zielonej herbaty. Tylko lazurowa krawędź nieba ożywia zestaw „przypraw” Paula Gauguina.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)