Portret pisarza D. A. Furmanova – Sergey Malyutin

Portret pisarza D. A. Furmanova   Sergey Malyutin

Wielka Rewolucja Październikowa ucichła. W historii ludzkości otworzył się nowy rozdział, aby napisać, do których zwiastunów zostali zaproszeni zwycięscy i entuzjastyczni entuzjaści pełni wiary i zdecydowania. Konieczne było rozwiązanie trudnych zadań – odbudowanie nowego państwa, ustanowienie nowego życia i relacji społecznych, stworzenie nowego, spełniającego zadania epoki, sztuki. Akademik malarstwa S. Malyutin obdarzył rewolucję wszystkimi swoimi zdolnościami twórczymi, obrazowym i palącą duszą od pierwszych dni.

Znany w świecie sztuki przedrewolucyjnej Rosji, wniósł wielki wkład w rozwój radzieckiego malarstwa.

S. Malyutin nie tylko malował, ale także prowadził aktywną działalność kulturalną, edukacyjną i organizacyjną. Do jego innych osiągnięć należała organizacja Stowarzyszenia Artystów Rewolucyjnej Rosji, założona w 1922 roku. Już w pierwszym roku AHRR Malyutin napisał jedno ze swoich najbardziej znaczących obrazów – „Portret pisarza D. A. Furmanowa”.

Wielka epoka wymaga odpowiednich bohaterów, ludzi nowego czasu. D. A. Furmanov był właśnie tym – człowiekiem, na którego obraz żarliwy, oddany i rewolucyjny rewolucjonista i pisarz, przedstawiciel świata duchowego, świata sztuki, był nierozerwalnie połączony i wzajemnie się uzupełniał. Furmanow był komisarzem legendarnego podziału Czapajewa, pisma powieści, o którym zadedykował swoją porewolucyjną pracę. Skromny i szlachetny człowiek, odważny i dzielny wojownik, mądry i utalentowany pisarz – tak widział go artysta.

Starał się to pokazać, pracując nad portretem pisarza.

W momencie pisania tego obrazu Furmanow miał zaledwie trzydzieści jeden lat. W sposób chłopięcy młody pisarz jest bystry i duchowy: otwarta twarz, miłe oczy patrzące w samo serce. Poważnie, siedzi przed widzem w spokojnej, naturalnej pozie, kładąc swoją teczkę na kolanach i trzymając ołówek w prawej ręce. Podobnie jak pisarz kilka minut temu pracował nad powieścią i teraz znów wróci do kreatywności.

Ciepła, skromna paleta kolorów i odcieni, miękkie formy bez ostrych konturów i krawędzi, balans kompozycyjny – a zanim widz ujawni wygląd pełen czystej harmonii.

W każdym portrecie najważniejsze jest prawidłowe umieszczenie akcentów. Dla Malyutina ważnym podstawowym zadaniem było zwrócenie uwagi na twarz i ręce pisarza. Artystka podziwia dumnie zasadzoną głowę Furmanowa z otwartym otwartym czołem, rozrzuconymi brwiami, cienkim kształtem twarzy, pięknie wyprofilowanymi ustami i mocnym podbródkiem. Ale podziw budzi nie tyle fizyczne piękno, co ukrywanie się za wyglądem lirycznego bohatera męskości, nieugiętej woli i mocnej siły.

Patrząc tylko na jeden portret i nie znając osobiście Furmanova, widz z pewnością zobaczy osobę z bogatym światem wewnętrznym, szczerym, czystym i heroicznym.

Jeśli twarz ujawnia widzowi Furmanowa jako osobę kreatywną, wtedy jego ręce zdradzają niestrudzonego pracownika i nieustraszonego żołnierza w nim. Starannie napisane szerokie ramiona, duże, mocne dłonie są w stanie trzymać nie tylko ołówek, ale w razie potrzeby zarówno łopatę, jak i karabin.

Tło obrazu, nanoszone na jego płaszcz, artysta pokazuje w sposób uogólniony, powściągliwy pod względem koloru. I tylko jasna szkarłatna wstążka na piersi przyciąga wzrok. To jest Zakon Czerwonego Sztandaru.

Nagroda nie została przypadkowo rozdana przez Malyutina w średnim kolorze ogólnego tła – komisarz bojowy Furmanow został ranny z przodu, ale nie zostawił pracy nad powieścią „Czapajew”.

Niestety los pisarza mierzył krótkie życie. Kto wie, jakie wielkie dzieła napisałby, nie opuszczając życia w wieku trzydziestu pięciu lat?

Furmanow zmarł cztery lata po napisaniu portretu, w wieku trzydziestu pięciu lat. W pamięci ludzi pozostanie skromnym człowiekiem, utalentowanym pisarzem i odważnym komisarzem. Jak wyglądał, gdy żył, jak pojmał go Malyutin.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)