Portret A. M. Gorkiego – Walentyna Serowa

Portret A. M. Gorkiego   Walentyna Serowa

„Portret A. M. Gorkiego” został napisany w 1904 roku i jest obecnie przechowywany w muzeum-mieszkaniu A. M. Gorkiego w Moskwie. Valentin Aleksandrovich Serov chwycił najważniejszą rzecz na obrazie A. M. Gorkiego i uosabiał ją w swojej pracy portretowej.

Nie jest łatwo stworzyć portret wielkiego rosyjskiego pisarza. Wymaga to zrozumienia go jako osoby, zrozumienia go jako osoby. Pisanie portretu jest trudną i przemyślaną pracą, a stworzenie portretu genialnej osobowości jest podwójnie odpowiedzialne, trudne, ale zawsze interesujące i znaczące.

Portret przedstawia młodego pisarza, aktywnego w jego pracy i walce o ludzkie ideały.

A. M. Gorki jest ubrany na czarno, co podkreśla jego rozróżnienie od otaczającego świata niepotrzebnej różnorodności, wulgarności i brutalności. Pisarz, jak gdyby udowodnił, że coś zapewnia. Przed nami mężczyzna, który jest zdecydowany, pewny siebie i pewny siebie w wysokich pomysłach i modelach. A. M. Gorki jest nie tylko wybitnym pisarzem swoich czasów, ale także potężnym filozofem i wielkim myślicielem.

Tak więc „Portret A. M. Gorkiego” jest przed nami nie tylko osobą o wysokim poziomie ekspresji artystycznej, ale także osobą, która stworzyła wspaniałe pomysły i wielkie myśli.

Jako pisarz A. M. Gorki charakteryzuje zdolność do przekazywania swoich poglądów, przekonywania innych o poprawności, udowadniania niektórych swoich wniosków, próbowania ich wyjaśnienia lub obalenia, ale wciąż znajduje odpowiednie dowody swoich humanistycznych, filozoficznych refleksji i wniosków.

Portret jest lakoniczny, powściągliwy, prosty, nie ma niestandardowych rozwiązań kolorystycznych, sztuczek kompozycyjnych. Obraz charakteryzuje się etiudą niekompletności, zmniejszonym rysunkiem i brakiem szczegółów. Specjalny styl, artystyczny sposób płótna jest rysowany pobieżnym pociągnięciem, otwarty, pozbawiony półtonów i odcieni, „bloków” kolorów.

Figura A. M. Gorkiego wygląda zamiatająco, zbyt duża dla płaszczyzny płótna. A. M. Gorki jest zbyt duży, ogromny, że jego wizerunek nie pasuje do wąskiej, ciasnej ramy portretu. Ta mimowolna sztywność, skurcz współrzędnych dzieła sztuki dokładnie podkreśla wewnętrzne palenie, niezadowolenie pisarza, jego impuls, ciągły ruch myśli.

Postać, osobowość pisarza czyta się w oczach, w ruchu rąk, jako całość, łącząc się w ogólny silny przepływ energii, przepływ świadomości, myśli, uczucia wielkiego pisarza. Ten niespokojny portret jest symbolem epoki, symbolem czasu. Wygląd z portretu to coś więcej niż wygląd, to coś więcej niż życie.

Są to momenty historii, o których nie należy zapominać, jak nie należy zapominać o własnym życiu, aby w żadnym wypadku nie marnować go, nie wydawać na głupie przyjemności i pseudo-ideały.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)