Portret F. S. Rzhevskaya i A. N. Davydova (Smolyanka) – Dmitry Levitsky

Portret F. S. Rzhevskaya i A. N. Davydova (Smolyanka)   Dmitry Levitsky

Portret należy do serii portretów Smolyanoka – uczniów Instytutu Smolnych panien szlachetnych, napisanych przez artystę na zlecenie cesarzy Katarzyny II.

F. Rzhevskaya jest przedstawiona w niebieskiej sukience mundurowej, założonej dla uczniów drugiego wieku Towarzystwa Edukacyjnego Dziewic; N. M. Davydova jest prezentowana w jednolitej sukience koloru kawy, ustalonej dla pierwszego wieku.

Theodosia Stepanovna Rzhevskaya jest córką generała porucznika Stepana Matwiejewa Rzhevskiego i Sofii Nikołajewnej, urodzonej baronowej Stroganowej. Była uczennicą Smolnego Instytutu szlachcianek, wyszła za mąż za księcia M. N. Golicyna, członka Dumy Państwowej, pełnoprawnego członka Radnego Stanu, a później Jarosławia.

Nastasya M. Davydov – Księżniczka. Wystąpił z gruzińskiej rodziny książęcej. Jej ojciec, generał dywizji Mikhailovich Davydov, był gubernatorem Tambowa w latach 80.

XVIII wieku. Uczeń Instytutu Smolnych Dziewic,

Ścisła konstrukcja architektoniczna z całą jasnością znajduje się w prostym i „lakonicznym” portrecie Rzhevskiej i Davydovej, który nie zawiera eleganckich akcesoriów komplikujących kompozycję.

Gdyby postacie dziewcząt były prezentowane na gładkim tle, pozbawionym draperii, to właściwa część portretu, zawierająca większe z nich, przewyższyłaby jego wagę. Draperia, umieszczona po lewej stronie i zaklinowana przez duży trójkąt między figurami, równoważy kompozycję, wypełniając pustkę tła nad głową dziewczynki. Oświetlona część zasłony z jej nachylonymi fałdami przełamuje monotonię pionów figur i krawędzi draperii, dzieląc tło na dwie równe części.

Figury dziewcząt obracały się w różnych kierunkach pod kątem; jednocześnie twarze dwóch są skierowane w stronę centralnej osi portretu. To ożywia grupę i sprawia, że ​​widz czuje rzeczywistość zajmowanej przestrzeni. Dzięki tym technikom kompozycja nabiera wyraźnego, dobrze widocznego charakteru.

Pośrodku płytkiej ciemnej przestrzeni, wskazywanej przez róg stołu z wygiętą nogą, zasłona i linie deski z desek biegnące do ściany, to postać starszej dziewczyny. Stawia się przed artystką, pilnie prostując i wkładając dłonie w taneczny gest, w ten sposób „odpychając się” od ciemnej części przestrzeni i dążąc do jej jaśniejszej prawej części. Jednak noga wystająca spod rąbka sukienki wydaje się rysować niewidzialną pionową linię, potwierdzoną twarzą dziewczyny zwróconą w stronę widza.

Ta linia ostro kontrastuje z ogólnym obrotem dziewczyny w prawo.

Druga postać portretu – młodsza dziewczyna jest również pozowana do pozowania: pilnie ściska krawędź skromnie zdobionej sukienki w pięści – jej lewa ręka jest prawie prosta i wyraźnie określa linię między figurkami dziewcząt, która jednak nieco schodzi w lewo w dolnej części płótna. W dłoni umieszczonej na krawędzi stołu znajduje się biała róża: symbol młodości i cnoty. Jednak ta cała mała postać, pomimo potrzeby zachowania ceremonialnej łaski, oddycha dziecinną spontanicznością, nie kryjąc przyjemności z pozowania. Szczególnie wyrazista twarz ucznia: z podziwem patrzy na swojego starszego przyjaciela z dołu.

To spojrzenie oznacza jedną ze specjalnych linii kompozycyjnych portretu.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)