Król Kofetua i żebrak – Edward Burne-Jones

Król Kofetua i żebrak   Edward Burne Jones

Kreatywność prerafaelitów, do Bractwa, która była własnością Edward Burne-Jones, jest ściśle związany z literaturą, dzieła włoskiego poety renesansowego Dante Alighieri, angielski poeta William Shakespeare i John Milton, dawno zapomniane średniowieczne legendy i ballady ze szlachetnego czczenia pięknej pani, bezinteresowna odwaga rycerzy i czarodzieje mądrości. Burne-Jones nie chciał, aby obraz był powiązany z jakimś konkretnym czasem lub miejscem, ale z wyimaginowanym światem.

Obraz uosabia wiele ideałów prerafaelitów – rycerskość, piękno, romantyzm i poszukiwanie doskonałej miłości. Artysta wykonał wiele szkiców dla tego obrazu, którego wątek był bardzo pasjonatem. Jego treść to historia króla, który zakochał się w skromnej żebraka, którego urok i cnota były dla niego cenniejsze niż królestwo.

Podobna historia jest typowa dla epoki wiktoriańskiej, stawiającej cnotliwą kobietę ponad ziemskim bogactwem.

Fabuła obrazu pochodzi z wiersza napisanego w 1612 roku. Wiersz opowiada historię króla Afryki, którego niechęć do kobiet została pokonana przez piękną, zubożałą dziewczynę. Kompozycja została zainspirowana Grivelli i obrazami Madonny della Victoria Mantegna.

Kiedy obraz był wystawiany w Paryżu, wywołał rozkosz wśród poetów dekadencji, zwłaszcza nogi dziewczyny: „krew w kolorze kości słoniowej”. Warto zauważyć, że Bern Jones, który miał dowcip i szczególne poczucie humoru, stworzył karykaturę tego obrazu, jak gdyby został namalowany przez Rubensa z modelu o zaokrąglonych kształtach, w przeciwieństwie do cienkiej trzciny z jego oryginalnego zdjęcia.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)