Impreza muzyczna w teatrze letnim – Jean Antoine Watteau

Impreza muzyczna w teatrze letnim   Jean Antoine Watteau

Malarstwo francuskiego malarza Antoine Watteau „Musical Party in the Summer Theatre”. Rozmiar obrazu 67 x 93 cm, olej na płótnie. To zdjęcie ma również inną nazwę „Delights of Life”.

Watteau bardzo lubił tematykę teatralną, choć prawie nie odtwarzał dokładnie epizodów pewnych przedstawień. W teatrze artysty przyciągała ucieczka wyobraźni, żywe ucieleśnienie fantazji, wreszcie szczerość gry, której Watteau nie znalazł w życiu, podobnie jak gra.

Charakter figuratywnego świata obrazu Watteau odpowiada gładkości małych, jakby wibrujących uderzeń, zmienności barwnych niuansów i delikatności wyrafinowanych kolorowych harmonii. Po niepodzielnej dominacji gatunku historycznego i scen alegorycznych Watteau odkrył wiele prawdziwych typów francuskiego społeczeństwa tamtych czasów – żołnierzy i biednych sabaudzkich, szlachty i wieśniaków, aktorów wesołych miasteczek i teatrów komediowych.

Czas od 1720 do 1780 roku był najwspanialszym okresem w historii Teatru Francaise: wówczas dramaty Woltera zdominowały scenę i zagrały wielu znakomitych artystów, takich jak Grandval, Lequin, Belcourt, Préville, Mole, Monvel, Brizard, Dyugazon, aktorka Dumenil, Cleron, Dangeville, Comte i inni W 1803 roku teatr został zbudowany na stałe miejsce zamieszkania w Palais Royal, gdzie Moliere grał w tym czasie, i pozostaje tam do chwili obecnej. Główną zaletą Teatru-Francais jest wzorowy zespół, który w połączeniu ze staranną inscenizacją, czujną pracowitością i szacunkiem dla tradycji daje teatrowi olśniewający sukces w wykonywaniu nie tylko dzieł wielkiej francuskiej klasyki, ale także dramatów i komedii XIX wieku.

Ogólnie rzecz biorąc, Francja nadal utrzymuje wiodącą pozycję w dziedzinie sztuki scenicznej. Tłumaczy to nie tylko fakt, że Francuzi są predysponowani do działań teatralnych z samej natury ich narodowego charakteru. Szkoła ma stosunkowo niewielkie znaczenie, choć wśród tych, którzy zamierzają być teatrem i aspirują do paryskiego konserwatorium, sztuka czytania i recytacji jest wysoce rozwinięta; doskonała dykcja to jedyna wrodzona cecha wszystkich francuskich aktorów, którym są częściowo zobowiązani do przygotowania do szkoły.

Głównym środkiem edukacji artystycznej przyszłych postaci scenicznych jest obfitość pięknych żywych próbek na scenach paryskich, ścisły związek łączący oranżerię z przykładową sceną Teatru Francuskiej Komedii oraz staranne przestrzeganie tradycji pozostawionych przez współczesne pokolenie aktorów przez jego słynnych poprzedników.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)