Autoportret w ogrodzie – Giorgio de Chirico

Autoportret w ogrodzie   Giorgio de Chirico

Na „Autoportrecie w ogrodzie” artysta zaprezentował się w stroju z XVII wieku. Stoi w ogrodzie Versailles, eleganckim i wyrafinowanym – marmurowym wazonie ze złoceniem, francuskim parkiem i marmurowym posągiem w tle. Kompozycja przybiera formę typową dla takich płócien: portretowana w centrum postać nabiera znaczenia i monumentalności, ze względu na zaniżoną linię horyzontu.

Przepych kostiumu i otoczenia, romantycznie zbuntowane niebo w tle nadają portretowi ducha teatralności i artystycznej gry. Weland Schmid, biograf de Chirico, wyjaśnia pasję artysty do przebierania się w przygotowaniu do pisania autoportretów: „Stawia się na kostium szlachcica lub kondoma i umieszcza się w różnych epokach.

Zakrywa twarz woskową, a nawet kamienną maską, pokonuje melancholijny, przygnębiony stan umysłu, spycha wszystkie osobiste odczucia na tło. Dla niego ważne są tylko stroje, ich kolor i faktura, jednym słowem – malowanie. Artysta współzawodniczy z mistrzami tych epok, w których otoczeniu umieszcza swoją podwójną erę, w której chciałby odwiedzić.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)