Dworzec kolejowy Montparnasse – Giorgio de Chirico

Dworzec kolejowy Montparnasse   Giorgio de Chirico

Ta praca powstała podczas pierwszej wizyty de Chirico w Paryżu latem 1911 r., Kiedy prezentował swoje prace w Salonie Jesiennym i Niezależnym Salonie, „udało mu się zaskoczyć swoją sztukę – przyzwyczaił się do wszystkiego i nie był zbyt zaskoczony, jak również publiczność”. Motyw stacji kolejowej zafascynował artystę. Wywołał niepokój i niepokój, przypominając o pierwszej podróży – odejściu z Grecji po śmierci ojca.

Tworząc płótno w naturze, służył jeden z paryskich stacji kolejowych w pobliżu Place Rennes. Jednak z prawdziwej stacji na zdjęciu de Chirico jest niewiele. Dzieło wyróżnia się doskonałą geometryczną prostotą, która nie koi widza, a wręcz przeciwnie, zwiększa jego niepokój, niepokój i nerwowość.

Artysta odważnie używa ostrych linii prostych – być może pod wpływem Picassa. Obraz przypomina ilustrację książki lub grawerowanie. „Stacja Montparnasse” odnosi się do okresu metafizycznego artysty. De Chirico uosabia swoje myśli o czasie.

Te odbicia znajdują odzwierciedlenie w kilku opozycjach wizualnych. Duży łuk po lewej to element klasycznej architektury. Przeciwstawia się konstrukcji zajmującej centralną część obrazu – platformę lub taras spoczywający na stosach. Te kwadratowe filary są wykonane z betonu i są wyraźnie nowoczesne dla autora.

Ale to nie wszystko. Ściśle pionowy dym z komina lokomotywy zamarzniętej w nieruchomym krajobrazie sugeruje, że czas stoi w miejscu. A flagi na wieży iw głębi krajobrazu drżą na wietrze.

Do kultowej serii dodano grę słowną – po francusku „czas” i „pogoda” są synonimami „le temps”. Przestrzeń obrazu podzielona jest na dwie kontrastujące części, symbolizujące dwa różne światy. Kompozycja wydaje się być zbudowana na dwóch liniach horyzontu. Podstawowym elementem przestrzeni wewnętrznej, sięgającym podstawy betonowych pali, jest wiązka bananów.

Te dwie przestrzenie są połączone piękną, geometrycznie prostą, żółtą drogą, na której widać dwie małe ludzkie postacie.

Tajemnica i niepokój – takie odczucia tworzą wielość zanikających punktów perspektywy. To wrażenie potęguje gładkie i suche malowanie. To największe dzieło wielkości artysty.

W pewnym momencie zrobiła takie wrażenie na Pablo Picasso, że nazwał autora „piosenkarzem stacji”.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)