Schwytany Andromacha – Fredekik Leighton

Schwytany Andromacha   Fredekik Leighton

Fabuła tego obrazu została zainspirowana fragmentem Leytona z Iliady, w którym Hector, jeden z bohaterów trojanów, próbuje „przewidzieć” losy swojej żony, Andromachy, jeśli spadnie na pole bitwy. „Widzę cię”, mówi Hector, „podlewając pola innych z innej studni, pozbawieni prawa do prostowania pleców, pozbawiony własnej woli”. Kompozycja „Captive Andromache” Leighton buduje się jak fryz, rytmicznie ustawiając figury na całej szerokości obrazu.

W centrum symetrycznej kompozycji artystka umieszcza tragiczną, ubraną na czarno Andromachę. Wygląda samotna, odizolowana od innych. Jej smutno pochylona głowa wyróżnia się na tle odległego krajobrazu i pochmurnego nieba. Liniowy rytm obrazu podkreślają przejścia kolorów.

Kolor zmienia się z zimnego w lewej części obrazu, aby ogrzać się w prawej części. Postać Andromachy przerywa płynny przepływ kolorowych fal, ostro kontrastując ze wszystkim wokół niego. Na pierwszym planie „Captive Andromache” Leighton umieścił szczęśliwą rodzinę – matkę, ojca i dziecko.

Te trzy, odurzone ich szczęściem, powinny podkreślić głębię żalu Andromachy, która straciła zarówno męża, jak i syna.

Nie możemy dokładnie określić, gdzie skierowane jest spojrzenie Andromachy. Ale jest całkiem możliwe, że patrzy dokładnie na tę beztroską scenę rodzinną, która przypomina jej najlepsze dni w jej życiu. Leighton długo pracował nad swoimi obrazami, robiąc wiele rysunków, starannie budując kompozycję.

Mistrz „Captive Andromache” stworzył około sześćdziesięciu szkiców. Podobnie jak choreograf, „umieścił” swoje wielopłaszczyznowe płótna, określając na rysunkach postacie bohaterów przyszłego obrazu i rozciągając między nimi niewidzialne nici, które miały wiązać ze sobą wszystkie szczegóły kompozycyjne. Postacie ludzkie Leighton zawsze pisał tylko z natury.

Jednocześnie najpierw napisał je nago, a dopiero potem „ubrał”, szukając dokładności anatomicznej.

Po sporządzeniu wstępnych rysunków kompozycyjnych i szkiców figur mistrz przystąpił do „ostatecznych” szkiców. Leighton powiedział, że „muszą być absolutnie dokładne, ponieważ później mają być przeniesione na płótno w kwadratach”. Jedna z takich etiud, podzielonych na kwadraty, na „Zniewoloną Andromachę” pochodzi z 1887 roku. Badanie pokazuje, że autor określił kompozycję nawet na tym etapie pracy. W szczególności głowa matki trzymającej dziecko na kolanach nie była początkowo pochylona do ramienia.

Artysta znalazł tę pozycję, przenosząc już szkic na płótno.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)