Portret księżniczki Z. N. Yusupovej – Valentin Serov

Portret księżniczki Z. N. Yusupovej   Valentin Serov

Valentin Aleksandrovich Serov pisze w 1902 roku piękny, pełen łaski portret księżniczki Z. N. Yusupovej. W swojej realizacji, praca ma pewną złożoność, odpowiedzialność, stanowczość w jej realizacji. Musisz mieć wysoki poziom umiejętności, aby mieć prawo do tworzenia obrazów znaczących ludzi, wybitnych ludzi.

„Portret księżniczki Z. Jusupowej”, pomimo nietrywialności, niezwykły obraz, dzięki artystycznemu sposobowi, w jaki obraz jest napisany, postrzegany jest bardziej jako żywe, zwykłe zjawisko, prawdziwe i prawdziwe bez rozciągniętych gestów lub wymyślonej kompozycji. Daleko od tego konstrukcja planów jest raczej naturalna, prosta, główne linie obrazu są zaznaczone gładko i wyraźnie.

Kolorystyka płótna jest również wybierana starannie i umiejętnie. Odcienie wybierane są delikatne, półprzezroczyste, powietrzne. Dlaczego już bogate wnętrze świeci, migocząc strumieniem światła.

Odcienie bieli, masy perłowej, perły tworzą bogatą, bogatą paletę, którą chcesz rozważyć, zauważając najmniejsze zmiany i niuanse tych lub innych tonów.

Niewielkie nachylenie głowy, postać księżniczki lekko popychana do przodu, służy temu, że przed nami pojawia się obraz prawdziwego chwilowego życia. I to życie powoli płynie wśród pięknych wnętrz, drogich mebli w całej dekoracji luksusowych, rzadkich tkanin, fantazyjnych wzorów.

Wizerunek księżniczki jest elegancki, wyrazisty i miękki. Połączenie czerni i bieli, ich trwała korelacja buduje cały rytm obrazu, tworząc węzłowe „punkty mocy”, światło i cień „zawiłość”.

Portret księżniczki wygląda naturalnie, nie ma w niej nic wymyślonego, jakiś zamrożony lub niepotrzebny ruch. Pod tym względem obraz jest harmonijny, wyróżnia się równowagą kolorów, proporcji, kompozycyjnymi akcentami czerni. Rzeczy przedstawione na portrecie są ze sobą w harmonii, albo według linii kolorów, albo mają podobny wzór, wspólny pastelowy kolor.

Delikatne, delikatne odcienie, delikatne linie są związane z tym portretem z japońskim malarstwem, nadając portretowi złożony wydźwięk kulturowy. Portret został namalowany przez artystę w taki sposób, że najbardziej przypomina dzieło szybko uchwycone bez długiego rysunku, to znaczy raczej zdjęcie niż obraz w stylu malarstwa olejnego, z jego wewnętrzną złożonością, często ciężarem obrazu, jego zatłoczeniem z powodu warstw.

Dodatkowo portret charakteryzuje się specjalnie zaaranżowanym oświetleniem. Wyglądało to tak, jakby światło obejmowało wszystkie części obrazu, wypełniając wszystkie krawędzie czasoprzestrzeni, wzbogacając formy o niezbędne odbicie i blask.

Portret jest wyrazem światła, pewności siebie, nie krzykliwego, ale stanowczego i mocnego działania.

Umiarkowana miękka kolorystyka podkreśla graficzny charakter płótna, jego subtelność, a najprawdopodobniej wyrafinowanie linii i kształtów. Przed nami biały olśniewający blask arystokracji, blask społeczeństwa wyższego.

Valentin Aleksandrovich Serov pokazał całą wspaniałość księżniczki, ale zrobił to subtelnie, zamieniając niesamowitą wspaniałość wielu ludzi w piękno sztuki, piękno kolorów. Przez cały ten wyobrażony Serow pokazał nie tylko wspaniałą księżniczkę, być może surową i nietolerancyjną, przedstawił mężczyznę, którego charakter wciąż jest niezrozumiały, ale wyraźnie widoczny.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)