Fontanna – Salvador Dali

Fontanna   Salvador Dali

Surrealistyczny Salvador Dali krytykowany przez krytyków na dwa sposoby. Z jednej strony jest geniuszem, mistrzem perspektywy, nieokiełznanym twórcą zakazanych tematów o tym, co zwyczajowo milczy lub mówi szeptem, z drugiej – jest niezdrowym człowiekiem o psującym psychikę ojcu, małym chłopcu w ciele męża. „… Dali dobrego rysownika, … jest obrzydliwą osobą” – powiedział George Orwell w swoim eseju.

Tematy obrazów Salwadoru usiane są symboliką graniczącą z erotomanią. Przedstawiony obraz „Fontanna” został namalowany na drewnie w oleju w 1930 roku.

Wrażenie o pracy powoduje niejednoznaczne uczucia. To, o czym autor krzyczy w kompozycji, to wielka tajemnica, która jest czytelna dla każdego środka w miarach jego własnej percepcji świata. Postaraj się jednak zrozumieć znaki – mimo to spróbuj. Fontanna, która stała się centrum fabuły, jest czymś bezpostaciowym z nutą geometrii. Jak zwykle autor uciekł się do zniekształcenia grubych prostych linii, więc pojemnik z twarzą kobiety na końcu okazał się woskiem i giętki.

Twarz okazała się jednocześnie przerażająca i senna.

Oczywiście przeraża bohaterów przydzielonych w lewym dolnym rogu. Źródło strachu nie jest jasne do końca – sama miska fontanny, lub – coś, co może wypluć brzydkie urządzenie. Niespokojna postać na stojaku z kluczami szuka czegoś. Jej szczupłość krzyczy o wiecznym głodzie i mękach.

Samotny pies chroni ludzi przed ucieczką, chroniąc ciszę. Beznadziejność czyta się w pozycjach ciał i mrocznej atmosferze obrazu. W palecie dominują ciemne kolory, wilgoć więzienna, pustka i zimno.

Klucze przedstawione po prawej stronie w amorficznej szafce z oknami są źródłem wolności i impulsem do ucieczki. Jednak ludzie nie starają się znaleźć właściwego klucza i są przykuty do lepkiej podłogi w obawie przed oczekiwaniem. Praktycznie umarli, wysuszeni do anoreksyjnej cienkości skóry. „Fontanna” – uosobienie zamkniętej duszy w ciele, leniwy „więzień” w krypcie kości i ciała.

To dziwny pokaz lęków i wiecznego oczekiwania na zły koniec. W pracy sam Dali został zaostrzony swoim niezdrowym zainteresowaniem nekrofilią i społeczeństwem koprofagicznym, ale społeczeństwo akceptuje geniusz i jego talent. Oznacza to, że „… społeczeństwo ma pewne wady…”, jak pisał kiedyś Orwell, „…

Dali jest jednym z wyraźnych dowodów na to…”.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)