Żaba – Pierre Auguste Renoir

Żaba   Pierre Auguste Renoir

Frogger był wodną kawiarnią, położoną na pontonie zacumowanym nad brzegiem Sekwany, która stała w małej zatoce rzeki i połączona z wyspą mostem przejściowym, rzucona na małą wyspę, którą niektórzy nazywali „donicą”, inni – Camembertem. Uroczy zakątek, z atmosferą niedbałości i szczęścia, które zwykle panowały tutaj podczas Drugiego Cesarstwa, jest szczegółowo opisany przez braci Goncourtów, Zolę i Maupassanta. Ta ostatnia szczególnie podobała się wesoła atmosfera Frogdoga.

W powieści „Żona pola”, która została wydana równocześnie z „Institut Telye”, opisano „całą flotyllę skifów, pojedyncze łodzie wyścigowe, kajaki, łodzie, o różnych kształtach i materiałach, które ślizgały się po stałej powierzchni, zderzały, dotykały się, przylegały z wiosłami nagle zatrzymały się z potężnego uścisku i rozproszyły się od pchnięcia ściętych dłoni i popędziły wzdłuż fal, przypominając żółte i czerwone ryby.

Często w małych, pokrytych trawą zatoczkach, na chłodnych łąkach pod wierzbami, na bujnych trawnikach, wczasowicze rozpierzchali się w różnych kierunkach i, niedbale wylegując się na trawie, próbowali usiąść w cieniu drzew na gorącej sjeście, więc tylko w niektórych miejscach można było zobaczyć słomkowy kapelusz, potem czerwona bluzka, potem falbanka jakiejś halki… „Typowo impresjonistyczny obraz, opisany w powieści braci Goncurowa” Manetta Salomon „.

Wieczorami całe społeczeństwo gromadziło się na pontonie, oświetlonym kolorowymi latarniami, które rzucały odbicia na wodę. Wtedy zaczęło się święto! Orkiestra złożona z pięciu muzyków wykonała walce, galop i kwadrille.

W tym czasie Renoir i Monet pracowali obok siebie, używając identycznych wątków i bardzo blisko siebie. Nie każdy ekspert, nawet przy bliskiej analizie, określi, kto jest autorem dzieła. Te obrazy można nazwać w pełnym znaczeniu tego słowa.

Uosabiały wszystkie charakterystyczne cechy ruchu: badanie wody i blasku, kolorowe cienie, przezroczystość, migotanie kolorów, podział uderzenia, użycie lekkiej palety, ograniczone do trzech głównych i trzech dodatkowych kolorów.

Zaskakująco i, można powiedzieć, cudownie, okazało się, że Monet i Renoir, rozwijając zasady afirmującego życie malarstwa, nauczyli się najciemniejszych dni. Brak pieniędzy zmusił Renoira do powrotu pod rodzinnym schronieniem, a Claude Monet, który już nie otrzymywał świadczeń pieniężnych od swoich krewnych i który nie mógł sprzedać niczego ze swoich obrazów, ścigał głód. Nie miał nic do karmienia Camille i jego syna, pomimo ciągłych wezwań do pomocy. Jego prośby nie zawsze otrzymywały odpowiedź, a Renoir wielokrotnie ratował rodzinę Moneta przed głodem, przynosząc im coś ze swojego stołu… „

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)