Portret Victora Choquet – Pierre Auguste Renoir

Portret Victora Choquet   Pierre Auguste Renoir

„… Jego podziw dla Viktora Shoke'a, który nie tylko kupił dzieła Renoira i innych impresjonistów, ale także stał się aktywnym promotorem ich pracy wśród swoich przyjaciół, jak również na kolejnych wystawach impresjonistycznych, Renoir wyraził w dwóch portretach. Napisany w 1875 i 1876 , przekazują nie tylko wygląd modelu, ale także jego szlachetną duchową esencję, które przedstawiają osobliwości analizy psychologicznej wewnętrznego świata portretowanych, typowych dla Renoira.

Interesujące jest porównanie portretów Choquet, namalowanych przez Renoira, z portretami Victora Choquet'a, wykonanymi w latach 1876-1877 przez Paula Cezanne'a. Nawiasem mówiąc, to właśnie Renoir, chcąc pomóc swojemu całkowicie nieznanemu wówczas i nieuznawanemu przez przyjaciela publicznego, przedstawił Shoke Cezanne'owi, a kolekcjoner stał się żarliwym wielbicielem tego malarza.

Porównując portrety Choquet, namalowane przez Renoira, możemy zobaczyć, jak udoskonalono obraz artystyczny. Portret na całej twarzy jest napisany w taki sposób, że widzimy nie tylko nawyki wstrząsowe, na przykład, aby trzymać palce razem, ale także tło portretu, które wydaje się być szkicem Delacroix, który Renoir mógł napisać na życzenie klienta. Pomimo tego, że zainspirowana Shoke'em twarz o gęstych szarych włosach i przemyślanych oczach patrzy na nas bezpośrednio i uważnie, wygląda na coś płaskiego, brakuje mu niezbędnej głośności, a to sprawia, że ​​jest mniej wyrazisty i odważny. Scena etiudy Delacroix wydaje się losowa i, będąc bezpośrednio za głową Choquet, w jakiś sposób kontrastuje z jego wyglądem.

Jest oczywiste, że to życzenie klienta nie znalazło odpowiedniego rozwiązania artystycznego w samym portrecie.

Jeśli Renoir zobowiązał się do namalowania kolejnego portretu, to wszystko najlepiej świadczy o tym, że artysta był niezwykle wymagający od siebie, gdy uosabiał swoje artystyczne intencje i szukał ich pełnego wyrazu w swoich portretach, jako że jego artystyczny gust i zrozumienie wewnętrznego i zewnętrznego wizerunku portretu wymagały. .

Drugi portret Viktor Shock, który jest podobny pod względem wielkości i kompozycji do pierwszego portretu, ma pewne różnice, które, choć nie uderzają w publiczność, zmieniają wygląd modelu znacząco i psychicznie dokładnie.

Renoir nieznacznie – o trzy czwarte – odwraca głowę Choke, a ona natychmiast uzyskuje niezbędną objętość i ulgę. Jego sprytne, przenikliwe oczy na głębokich orbitach, krzywy nos, ostre kości policzkowe z silnymi fałdami zmarszczek, wysokie czoło stają się bardziej wyraziste. Jego siwe włosy są wspaniale pomalowane, a szybkie ruchy pędzla przenoszą włosy w taki sposób, że wydają się kruszyć, lekko wstrząśnięte przez niezauważalny ruch powietrza.

Szok jest przedstawiony w koszuli z otwartym kołnierzem, a dłoń z długimi, cienkimi palcami ciągnie czubek jego krótko przyciętej brody. Prawdopodobnie był w tej pozycji iz takim wyrazem twarzy Shock spojrzał na zdjęcia, które kochał.

Tło portretu jest pomalowane jasnym tonem, a krótkie pociągnięcia pędzlem zielonej i czerwonej farby pozostawiły na nim swój ślad. Ogólnie rzecz biorąc, tło nie odwraca naszej uwagi od wyrazu twarzy i wyglądu Viktor Shock, dlatego portret wygląda niezwykle ekspresyjnie. Renoir stworzył arcydzieło psychologicznej penetracji do wewnętrznego świata portretowanej osoby i zrobił to, zauważając najbardziej charakterystyczną formę modelu, kiedy Choquet był prawdopodobnie pod wrażeniem postrzegania dzieła sztuki.

Przechwytuje tu przelotny stan człowieka, ale ten moment określa najwyższe znaczenie całego życia i działalności kolekcjonera Victora Choke.

Porównując portrety Renoira z portretami Choquet, napisanymi przez Cezanne'a, możemy powiedzieć, że ten drugi, przedstawiający model i krępujący i rosnący, siedzący na krześle, tak że za postacią Szoku zebrał zdjęcia, nie mógł tak precyzyjnie i mentalnie wyobrazić sobie wyglądu kolekcjonera. W portretach Cezanne'a odczuwa się chęć podziękowania entuzjastycznemu wielbicielowi i kupującemu, który działał wbrew opinii publicznej z tamtych lat. Oczywiste jest, że Cezanne chce przedstawić Choqueta jako dostojnego i jak to możliwe, ale wydaje się, że Cezanne nie mógł pójść dalej.

W portretach Renoira widzimy nie tylko wygląd osoby. Kiedy Renoir w drugim portrecie Choquet'a odmówił przekazania codziennych szczegółów, stało się możliwe zrozumienie namiętnej duszy i przenikliwego intelektu tego wybitnego odkrywcy i znawcy sztuki impresjonistów… „

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)