Vertigo – Salvador Dali

Vertigo   Salvador Dali

Pikantna scena na dachu wysokiej wieży. Nieśmiałe poranne słońce, nieśmiało oświetlające kochającą się parę, rysuje wydłużone cienie. Głowa lwa, jako symbol wszechogarniającej pasji, jakby chroniła ludzi, którzy zapomnieli o wszystkim od ciekawskich oczu.

Niebieska kula – kolor jasnych uczuć, szczerości i zaufania – rozprasza widza od kochanków, podkreśla czystość tego, co się dzieje.

Największy cień rzucony przez kogoś niewidzialnego dla widza, ale znacząco wpływający na atmosferę obrazu. Artysta oznacza zatem obecność w dziele społeczeństwa, potępiając, świętując, nie do pogodzenia, obarczoną licznymi zakazami. Mężczyzna nieśmiało zakrywa twarz, próbując osłonić się przed bezpośrednim i bezkompromisowym spojrzeniem tłumu.

Kobieta nie zwraca uwagi na zakłócenia.

Sama wieża na obrazie może być symbolem tych społecznych przyzwoitości, podstaw, praw, które ludzkość zbudowała dla siebie przez całe swoje istnienie. To, co się dzieje, wykracza poza te zasady. Wieża jest mocna, wykonana z mocnych, idealnie dopasowanych bloków. To prawda, że ​​w niektórych miejscach występują pęknięcia.

Jest ich niewielu, bardzo niewielu.

Wieża przetrwa ponad tysiąc lat, ale czas już rozpoczął swoją cichą, ale nieuniknioną pracę. Martwy krajobraz u stóp wieży jest cichy i bez twarzy. Nie ma życia poza wieżą.

Autor oferuje własne zrozumienie ram moralności i stopnia interwencji publicznej w te złożone i zawiłe problemy.

Oddzielając piłkę od ogólnej gamy kolorów obrazu, mistrz wzywa do postrzegania zewnętrznych przejawów poprzez ocenę wewnętrznej istoty pewnych zjawisk. Aby przejść od pozytywnych w ocenie działań innych ludzi. W cieniu rzucanym przez „niewidzialne” można także dostrzec oznaki pewnego zażenowania.

Składowo, obraz jest skonstruowany tak, że widz jest poza fabułą, jest obserwatorem. W tej pozycji publiczność czuje się swobodniej, mając możliwość oceny fabuły „z boku”.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)