Taniec w Bougival – Pierre Auguste Renoir

Taniec w Bougival   Pierre Auguste Renoir

„Nie jest to dosłownie trzy portrety tańczących par napisanych przez Renoira w 1883 roku: Taniec w mieście”, „Taniec w Bougival”, „Taniec w wiosce”, czasami nazywane zimowymi, wiosennymi i letnimi obrazami.

Z pewnymi wątpliwościami można je również nazwać portretami, chociaż specyficzne i znane osoby pozowały do ​​Renoira. W każdym razie wizerunek kobiecy w dwóch z tych trzech obrazów reprezentuje modelkę Marie-Clementine Valadon, która później stała się znaną artystką pod nazwą Suzanne Valadon, a jej syn Maurice Utrillo został światowej sławy artystą. A trzecie zdjęcie przedstawia Alinę Sherigo.

Tańczące pary reprezentowane są przez Renoira nie na scenie, ale we wnętrzach domowych.

Z tego punktu widzenia nie można ich nazwać teatralnymi, a jednak, ufając uczuciom Renoira, który przedstawiał życie jako magiczny teatr, widz postrzega te trzy obrazy jako lśniące święto teatralne. Kompozycja tańczących par na każdym płótnie powraca do jednego z wczesnych portretów Renoira z 1868 roku: „Portret Sisleya z żoną”. Ta dwuczęściowa kompozycja w nowy sposób rozwinęła się w tańczącej parze prezentowanej w trzech obrazach. Fabuła, znana nam ze zdjęcia „Ball in Moulin de la Galette”, jakby zbliżyła się do publiczności i uosabiała.

Na dużym zdjęciu piłki jest wiele par, a tutaj na każdym płótnie jest tylko jeden, przedstawiony szczegółowo.

Partner i partner obracają się w niewoli tańczącego rytmu, ale widzimy tylko chwilę, chociaż jeśli mentalnie wyobrażasz sobie te trzy prace obok siebie, otrzymasz niemal pełną rewolucję ruchu tańczących par. Wśród tych trzech prac wyróżnia się „Dance in Bougival”. A pomysł tego zdjęcia przez długi czas należał do Renoira.

W kolekcji grafik Muzeum Wiedeńskiego Albertina znajduje się rysunek z 1880 r., Niemal dokładnie przedstawiający kompozycję obrazu, a przede wszystkim rysunek tańczącej pary. I chociaż, gdy widzisz samo płótno, wydaje się, że wszystko zostało napisane od razu, jakby na jednym siedzeniu, ale samo wrażenie jest wynikiem długiej pracy malarza, do której dążył i którą udało mu się osiągnąć.

Kompozycja obrazu składa się z dwóch planów z drobnymi detalami domowymi, takich jak mały bukiet kwiatów i kilka zdeptanych niedopałków papierosów rzuconych na ziemię w pierwszym planie. Środek i cała główna część płótna zajmują dwie postacie tancerzy, a tło, jakby teatralne tło, to kawiarnia letnia obładowana prostymi, malowanymi stołami i krzesłami, wypełniona hałaśliwym tłumem siedzącym przy szklance piwa lub tłoczącym się wśród drzew i bujnej zieleni. Półprzezroczyste farby mogą łatwo leżeć na płótnie, dzięki czemu nawet pień drzewa wydaje się być w jakiś sposób bezcielesny, ponieważ jest napisany w prawie jasnoszarym, liliowym, zielonym i ochrowym odcieniu.

Same figury są napisane gęstymi warstwami kolorów i możemy zobaczyć, w którą stronę poszedł Renoir, pokonując pozornie niestabilny i niezbyt przekonujący sposób pisania impresjonistycznego. Jedynie jasny kolor czerwonej czapki dziewczyny i żółty kapelusz mężczyzny, zwłaszcza kolory kanaryjskie z liliowymi i fioletowymi pociągnięciami pędzla na męskiej czapce, a także tło i gruba korona drzew, są pisane klasycznym impresjonistycznym sposobem. Kolory sukienki dziewczyny i garnitur mężczyzny są wybierane w odpowiednim, może tylko Renoir, połączeniu i wyglądają zarówno kontrastowo, jak i uzupełniając się i łącząc ze sobą.

Te kolory, które stanowią podstawę koloru całego obrazu, ściśle obrazują postacie tancerzy i podkreślają ich elastyczny ruch.

Mężczyzna jest ubrany we wszystko ciemne, jego spodnie, marynarka i prosta bluzka są pomalowane w grube niebieskie kolory, które przybierają głębokie aksamitne odcienie w ramce kwiatów w kolorze kanaryjskim, które barwią jego nakrycie głowy i grube buty. Dziewczyna ma jasną liliową, prawie białą sukienkę, tylko ten delikatny liliowy odcień ledwo wyczuwalny przez ciemne kolory garnituru partnera. Prawie prosta pionowa linia wyznacza granicę kombinacji ich strojów, a wokół tej wyimaginowanej osi znajduje się zakrzywiona krawędź kobiecej sukni i poszarpana podłoga męskiej kurtki.

Marie-Clementine Valadon, która pozowała artystce na podobieństwo tańczącej dziewczyny, a dwa lata później, w 1885 roku, służyła za wzór do portretu Renoira „Scythe”, przechowywanego obecnie w prywatnej kolekcji w Szwajcarii, miała raczej typowy los dla kobiety z Montmartre, co doprowadziło ją do rangi znanych francuskich artystów. Córka krawcowej i nieznanego ojca, pojawiła się w Paryżu, kiedy nie miała nawet pięciu lat, trudno i biednie było mieszkać z matką, która zarabiała na sprzątanie mieszkania.

Po krótkiej nauce w szkole religijnej pracowała w warsztacie szycia, była pielęgniarką, sklepikarką i sprzedawcą warzyw. Zakochana w cyrku w wieku piętnastu lat została akrobatą w cyrku Molliera. Kiedyś, podczas wykonywania, spadła z trapezu i spadła na arenę.

Musiałem pożegnać się z cyrkiem na zawsze. Od dzieciństwa malowała i marzyła o dostaniu się do środowiska artystów. Pomagając matce rozprowadzać pranie od klientów do klientów, poznała jednego z nich, Puvisa de Chavanne, i stała się modelką.

Sądząc po portretach Renoira, zwłaszcza na zdjęciu „Warkocze”, Marie-Clementine Valadon była bardzo piękną dziewczyną o pięknych, gęstych włosach i smukłej sylwetce, a jej niesamowita, mimo że była modelką i modelką, wytrwałość i ciężka praca zmieniły jej skłonność do rysowania w prawdziwym talencie artystycznym.

Suzanne Valadon została sławną artystką i może wie, że entuzjastyczne spojrzenie Renoira, który przedstawił ją jako uroczą i czarującą dziewczynę na swoich obrazach, wzmocniła jej ducha i wiarę w siebie, w jej siłę, w jej powołanie. „

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)