Obraz przedstawia rosyjską wirtuozską tancerkę baletową Idę Rubinstein. Jeszcze przed słynną Isadorą Duncan wprowadziła do baletu elementy erotyzmu, gdy tańczyła “Salome” i w tzw. “Zatańcz 7 pokrowców na łóżko” zrzuciła ubrania i pozostała naga. Po tym oświadczeniu zostało zakazane. Ballerina weszła do trupy S. Dyagileva, uczestniczyła w słynnych “Rosyjskich sezonach” w Paryżu. Tam zasłynęła wykonaniem roli Szeherezady w balecie o tym samym tytule przez Rimskiego-Korsakowa.
W 1909 r. Wyemigrowała z Rosji do Francji. Zgodziła się pozować nago Serowa, jedyną ze wszystkich świeckich kobiet.
Sam artysta mówił o niej z podziwem: “Widzenie jej jest etapem życia, ponieważ dzięki tej kobiecie mamy specjalną okazję ocenić, czym jest twarz osoby…”. Cały portret i charakter sztuki modelu w subtelnym sensie jest zawarty w portrecie.
Kompozycja obrazu jest podzielona poziomo na 2 części: z góry – wyblakłe tło, z dołu – fioletowo-niebieska okładka. Ciało tancerza ma ten sam kolor co tło, jest na nim zagubione. To w jakiś sposób rozjaśnia rażące naruszenie tradycyjnych kanonów akademickich: kobieta ma nienaturalnie proste linie nóg, ramion i pleców. Ale jednocześnie z subtelnością nadają naturze atrakcyjności, wdzięku i uroku.
Od bujnej fryzury podobnej do aureoli, widok widza przesuwa się do ostrego pociągnięcia pędzla, które zaznacza plecy i łopatki.
Subtelność kostek i nadgarstków podkreśla zielony szalik, który nadaje portretowi pewną kompletność i jest postrzegany przez widza jako oprawa. Proste, gładkie tło podkreśla urok figury i dodatkowo podkreśla klejnoty, które zdobią palce dłoni i stóp. Niezwykły obrót głowy i złożoność postawy przypominają Madonny na płótnach mistrzów Wysokiego Renesansu.
Rozpoczynając karierę twórczą jako artysta peredvizhnik, w końcu Serow zwrócił się do ekspresji tendencji modernistycznych. Ten obraz jest uznawany za jeden z wybitnych przykładów rosyjskiej nowoczesności.