Portret wielkiego księcia Pawła Aleksandrowicza – Walentyna Serowa

Portret wielkiego księcia Pawła Aleksandrowicza   Walentyna Serowa

Jeden z pierwszych z serii portretów na zamówienie – portret Wielkiego Księcia Pawła Aleksandrowicza, wuja cesarza Mikołaja II, który otrzymał nagrodę Grand Prix na Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 roku. Paweł Aleksandrowicz „tańczył dobrze, odnosił sukcesy z kobietami i był bardzo interesujący… Beztroskie życie spełnione, a wielki książę Paweł nigdy nie zajmował odpowiedzialnego stanowiska” – napisał o nim jeden z członków cesarskiego domu.

Na portrecie książęca postawa Wielkiego Księcia jest rozciągnięta i ograniczona – zesztywniał, utrzymując tę ​​pozycję z nadmierną starannością, nie do końca pewny, czy postępuje właściwie. Postać księcia jest otoczona kadłubem konia swobodnie rozłożonym w przestrzeni. Jej kufa jest zwrócona do widza, a wrażliwe uszy stojące pionowo dają jej wyraz intencji, uważnej uwagi.

Koń delikatnie przechodzi z nogi na nogę, jakby w niecierpliwym oczekiwaniu i oszołomieniu niezrozumiałym opóźnieniem swego pana, który z jakiegoś powodu wpadł w osłupienie przez długi czas. Często w portretach Serowa zwierzęta – psy lapońskie lub konie – są nie tylko hołdem dla tradycji europejskiego portretu formalnego, kaprysu klienta czy atrybutów modnego wnętrza. Obecność „naturalnych” zwierząt pogarsza napiętą sztuczność sytuacji, którą skomponował Serow dla swoich modeli – zwierzęta, które nie mogą pozować, stanowią „miarę ludzkości” dla ludzi przedstawionych na portrecie.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)