Portret N. P. Zhdanovich za clavyshyn

Portret N. P. Zhdanovich za clavyshyn

To najważniejszy portret twórczości P. A. Fedotova. Podobnie jak w innych pracach, artysta łączy portret i zadanie gatunkowe. Odtwarza szczegółowo środowisko, w którym przebywa model, wprowadza akcję – gra na pianinie.

Wydawało się jednak, że przerywa grę, odwracając głowę i spojrzenie dziewczyny w stronę widza, odwracając model od klasy.

Dziewczyna w niebieskiej sukience i białym fartuchu jest przedstawiana w czasie wykonywania utworu fortepianowego: jej brwi są lekko uniesione z zaskoczenia, jej powaga jest wyciszona przez lekki uśmiech na ustach. Przy pomocy pewnych technik kompozytorskich artysta pozwala widzowi poczuć charakter i nastrój swojego modelu.

Dziewczyna pojawia się przed nami w całej złożoności swojej duchowej istoty, w okresie przebudzenia uczuć, celowego ruchu ku przyszłości. Jej spojrzenie wyraża złożone sploty duchowe. Ma zarówno pewność siebie, jak i ostrożność, pragnienie wpuszczenia zewnętrznego obserwatora w świat swoich uczuć i jednocześnie odizolowania się od niego. Świadczy to o tym, że sama dusza młodego Żdanowicza wciąż się tworzy, w procesie formacji.

Neutralne tło jest lekko podkreślone wokół figury, tworząc wrażenie środowiska lekkiego powietrza i jednocześnie podkreślając jego centralne położenie na płótnie. Portret wyróżnia bezpośredniość i mistrzostwo wykonania. Pomimo miniatury obraz jest odważny i pełen energii. Szczególnie dobrze ukształtowana głowa i ręce.

Charakterystyka twarzy wskazuje siłę, pasję, witalność, a jednocześnie miękkość charakteru modelu. Bogaty liniowy i światłocieniowy rytm płótna, powściągliwe pastelowe kolory w ubraniach i warsztat przenoszący fakturę drewna z matowymi kolorami dają poczucie spokoju i komfortu w domu.

Takie dziewczyny z dobrych rosyjskich rodzin stały się dekabrystami i narcyzami, były oddane celowi ukochanej osoby i wielkiej sprawie, ale mogły również żyć tym samym zwykłym życiem, bez poświęcania zasad moralności i duchowości, szerząc wokół siebie światło twoja dusza. W ten sposób Nadieżda Żdanowicz spędził długie życie.

Zhdanovich Nadezhda Petrovna – córka P. V. Zhdanovicha i jego druga żona O. P. Zhdanovich. Wychowała się w Imperialnym Towarzystwie Edukacyjnym szlachetnych panien w Smolnym, wydanym w 1854 roku. Była żoną oficera fińskiego pułku A. I. Wernera, późniejszego generała piechoty. Miała kolekcję dzieł Fedotowa, z autografami jego wierszy, starannie przechowywała około czterdziestu listów do Fedotowa i jego rysunków, które o zachodzie słońca, już w trakcie pierwszej wojny światowej, przeniosła się do Muzeum Rosyjskiego.

Nadia Zhdanovich Fedotov był jeszcze dość mały, trzy czy cztery lata temu tworzył sparowane portrety akwarela jej i siostry Olyi, rysując zarówno w identycznych czerwonych sukienkach, gołymi rękami.

Nawet wtedy, w nastoletniej dziewczynie o poważnym wyglądzie, odgadł postać, która została teraz w pełni ujawniona u młodej dziewczyny-uczennicy: czystość bez fanatyzmu, kobiecość bez służby, godność bez arogancji, żywotność bez kokieterii, inteligencja bez pedanterii, skromność bez upokorzeń. Ile lat minęło, a popioły już dawno się rozpadły, a na maleńkim płótnie Fedotowa, tej perle rosyjskiego malarstwa, wszyscy świecą i cudowne niebieskie oczy, a lekki uśmiech będzie świecić, nie kryjąc żadnych tajemnic, z wyjątkiem prostej, ale wiecznej tajemnicy czarującego kobiecego wdzięku. Niezależnie od tego, jak piękne były na swój sposób dawne, wczesne portrety Fedotowa, w żadnym z nich nie mógł osiągnąć takiej wysokości, jak w portrecie Nadii Żdanowicza.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)