Pierrot i Harlequin (Maslenitsa) – Paul Cezanne

Pierrot i Harlequin (Maslenitsa)   Paul Cezanne

Obrazowy świat Paula Cézanne'a jest niezwykle kolorowy i skomplikowany. Wielu ówczesnych krytyków nie rozumiało istoty jego twórczości i uważało jego obrazy za niedokończone, a artysta za hańbę malarstwa. Cezanne zawsze chciał odnieść sukces w malarstwie, dlatego musiał wdać się w wiele konfliktów z dosłownie wszystkimi. Jego żona nie wierzyła w jego zdolności, ojciec uważał go za przegranego, a jego przyjaciele z czasem odwrócili się od niego.

Ten przewlekły konflikt i nadanie znaczenia obrazowi „Pierrot and Harlequin” – jedno z najbardziej tajemniczych dzieł Cezanne'a.

Obraz przedstawia małą część karnawału Mardi Gras. W niektórych źródłach to płótno ma nazwę „Mardi Gras”, czasami używana jest nazwa „Maslenitsa”. W wielu krajach europejskich obchody odbywają się w Shrovetide, podobnie jak w Rosji. Często w obchodach biorą udział uliczni aktorzy, którzy noszą tradycyjne stroje.

Obraz przedstawia Harlequina i Pierrota, którzy wychodzą zza sceny do publiczności, aby pokazać swoje występy, ale jeszcze nie przyzwyczaili się do roli.

Z biegiem lat powstały tradycyjne koncepcje dotyczące charakteru tych bohaterów. Pierrot często smuci się, jest nieszczęśliwy i bardzo marzy. Arlekin jest jego przeciwieństwem, zawsze jest wesoły i dziarski, gotowy na przygodę. Ale Cezanne przedstawił ich na swój sposób: Arlekin jest pełen dumy i arogancji, a Pierrot jest bardzo zamknięty.

Arlekin ma brzydkie i szorstkie rysy, patrzy na widza, uśmiecha się, wygląda na zbyt pewnego siebie. Porusza się władczym chodem. Pierrot wygląda zupełnie inaczej, jest zasmucony, boi się czegoś, ma bardzo smutną twarz.

Ma absurdalny chód, jakby nie chciał wejść na scenę, ale za całym swoim smutkiem widz może zauważyć, że ukradkiem popycha Arlekina z boku.

Charakter bohaterów można również prześledzić w ich kostiumach. Arlekin ubrany jest w jasnoczerwony obcisły garnitur, co podkreśla jego wdzięk, a Pierrot ubrany jest w luźną białą bluzę z kapturem, co tylko zwiększa jego jeszcze większą niezręczność. Arlekin wygląda na wojowniczego, z przechyloną głową w rękawiczkach.

Pierrot i Arlekin nie są jak ludzie, są bardziej jak lalki. Ich ruchy są dość ciężkie i złamane.

Pod koniec XIX wieku Cezanne zajmował się pisaniem filmów o tematyce teatralnej, dlatego jego syn zainteresował się umiejętnościami aktorskimi. Od niego artysta i napisał obraz Arlekina, a model Piero był przyjacielem jego syna. W tym płótnie nie ma żadnych akcji, postacie są absolutnie przeciwne, idą osobno, ale wciąż coś ich wiąże.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)