Zmartwychwstanie Łazarza – Giotto

Zmartwychwstanie Łazarza   Giotto

W swoich pracach Giotto często wybierał ten rodzaj wielopłaszczyznowej kompozycji, w której wiele głównych epizodów towarzyszy głównej akcji fabularnej. Na pierwszy rzut oka, małe i nieistotne, stanowią razem wyjątkowo ważne tło. Tutaj również wielkość cudownego aktu Chrystusa podkreśla pełne zdumienie i podniecenie wszystkich obecnych podczas zmartwychwstania Łazarza.

Dramat fabularny osiąga najwyższy punkt napięcia, koncentrując się na przedstawieniu sióstr Łazarza, Marty i Marii, które padły na kolana, w twarze i gesty świadków cudu, ale zwłaszcza w postać i rękę wyciągniętej ręki Jezusa Chrystusa.

Jak zawsze z Giotto, widz wydaje się być w epicentrum niezwykłego wydarzenia. Postacie Chrystusa i samego Łazarza są zepchnięci na brzeg kompozycji, a świadkowie cudu, którzy za pomocą mimiki i gestów spieszą się, by wyrazić uczucia, które ich ogarnęły – głęboki szok i strach – znajdują się w centrum tego dzieła.

O gestach należy powiedzieć. Wydaje się, że prowadzą nasze oczy wzdłuż łańcucha wzdłuż całego schematu kompozycyjnego, od jednej figurowanej grupy do drugiej. Ogólny ruch rozpoczyna się od podniesionej ręki apostoła na lewo od Chrystusa, kontynuuje się ręką Zbawiciela, tak jakby postać w zielonej szacie, która podniosła ręce, otrzymuje energię i wreszcie ruch zatrzymuje się w ręce osoby wspierającej zmartwychwstałego Łazarza.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)