Pod pandanowcem – Paul Gauguin

Pod pandanowcem   Paul Gauguin

… Gdyby tylko pod niebem oszczędzającej przestrzeni spotkałem na morzu zwariowaną Niewiele zauważalną prawie zapomnianą Małą Wyspę o nazwie Szczęście… S. Trofimov. „Pod pandanowym drzewem” – obraz Paula Gauguina z 1891 roku, stał się częścią wyjątkowej kolekcji okresu tahitańskiego życia autora. Nie różni się geografią od innych płócien wspomnianego wcześniej zgromadzenia i opowiada o życiu wyspiarzy.

Natychmiast chcę zwrócić uwagę na dość ponury kolor obrazu. Użycie ponurej palety z przewagą kolorów czerwonego widma wskazuje na porę dnia wieczorem. Aby podkreślić ciemny krajobraz Gauguin użył jasnożółtego koloru, aby przedstawić niebo.

Ten sam żółty pasek leżał na brzegu wody.

Jako bohaterowie fabuły autor wybrał dość proste postacie. Są to kobiety, które zatrzymały się pod wysokim pandanowym drzewem. Wspomniana roślina jest godna uwagi ze względu na swoje gigantyczne rozmiary i fakt, że jest używana przez rdzenną ludność Tahiti jako źródło surowców. Inną cechą pandan jest ich witalność i szczególna siła korzeni, które chronią rośliny przed spadaniem podczas huraganowych wiatrów.

Utwardzeni mieszkańcy i równie silne drzewa stały się rodzajem uosobienia wolności i potężnej woli mieszkańców Oceanii.

Paul Gauguin użył kompozycji poziomej. Wyróżnił pierwszy – główny plan obrazu i daleki. W tym drugim, artysta pokazał część tropikalnego krajobrazu z dość złożonym krajobrazem.

Jest to wybrzeże z zielonym piaskiem i oceanem, a część horyzontu ze spienionymi falami.

Aby ożywić narrację, Gauguin umieścił środek kompozycji czarnego chudego psa, a następnie, na kłodzie, jedną kobietę. Ogólnie rzecz biorąc, kompozycja jest cicha i skromna w stosunku do emocji. To gatunek, który nie jest podatny na patos i przesadę.

Artysta odzwierciedlił na płótnie tę rzeczywistość, która otaczała jego ostatnie lata życia, i był szczególnie bliski niż Paryż – miejsce, w którym się urodził.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)