Trzech tahitańczyków – Paul Gauguin

Trzech tahitańczyków   Paul Gauguin

… Jak blisko, zamknij swoje podejście do rozmowy – Przykazania klanu i pierwsze – Oceaniczne perły Niskie I kosze łagodne Tahitańczyków… O. E. Mandelstam Tahitian na płótnie Paula Gauguina stał się symboliczną personifikacją wszystkiego, co łączyło artystę z ciepłem matczynych rąk i zapach jej włosów. Po spędzeniu dzieciństwa w ojczystej ojczyźnie Peru, kolorowe zdjęcia egzotycznych krajobrazów i nie mniej zaskakująca populacja na zawsze zatonęły w pamięci Gauguina.

Pozostawiło to wyraźny ślad w jego stylu pisania i tematyce. Three Tahitian to dzieło stworzone przez autora pod wrażeniem długiego życia na wyspach Oceanii po opuszczeniu europejskiej rzeczywistości. To dzieło późnego okresu jego twórczości i jedno z wielu poświęceń dla piękna tubylców.

Gauguin nie pozbawił swojej pracy wyjątkowego krajobrazu połączonego z wrażeniem koloru i gęstości kolorów. Artyście udało się, jak zawsze, zamienić fabułę w jasną paletę. On, jako zwolennik impresjonizmu, w każdy możliwy sposób unikał czarnych żywicznych kolorów, więc fabuła okazała się zbyt pstrokata, ale nie nachalna. Tahitański Gauguin – śniady muz jego pracy.

Ze szczególną zmysłowością autor ciała przepisał ciało w kolorze piasku. Praktycznie chłopięca łaska w rękach mistrza zamieniła się w drżącą cechę wyspiarzy.

Artystka żywo pokazywała soczyste płótna tekstylne, w które wpuszczano dziewczyny. Tkaniny są szczególnym atrybutem sztuki ludowej Tahiti. Zostały namalowane ręcznie i pomalowane naturalnymi farbami, a kolor odegrał szczególną rolę w nastroju emocjonalnym mieszkańców wyspy.

Pomimo upału, który łączy mieszkańców wyspy Polinezja Francuska, Tahiti – wygodne miejsce, gdzie stopień nie przekracza znaku „30”. Świadczy o tym chłodna paleta obrazu. Jest to mnóstwo chłodnych kolorów bzu i bzu. To jest niewyraźne przezroczyste zielenie, woda z niebieskimi, niebieskimi cieniami drzew.

Jest to oszczędny cień pod gęstą zielenią drzew. Bohaterki samego spisku są nieco ograniczone, podczas gdy są całkowicie pozbawione wstydu i nie ukrywają swojej nagości. Dwie młode dziewczyny – w czerwonych tkaninach – nieśmiała „łania”, skromna w pozach, chowająca ciało przed artystą, odwracająca się plecami.

Są niesamowicie piękne w swojej egzotycznej i fantastycznej różnicy z europejskimi pięknościami. Możemy powiedzieć, że jest to delikatność kobiecego piękna i kobiecości, cierpka i pikantna w smaku.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)