Idylla na Tahiti – Paul Gauguin

Idylla na Tahiti   Paul Gauguin

Kompozycja gatunkowa „Idyll in Tahiti” została napisana w 1901 roku przez postimpresjonistę Paula Gauguina. Obraz powstał około dwóch lat przed śmiercią artysty podczas jego ostatniej podróży na Wyspy. Weszła do kolekcji obrazów z okresu tahitańskiego i reprezentuje kawałek tahitańskiego życia, nie samego autora, ale rdzenną ludność.

Jakby w kontekście chwili wyrwanej z wyspiarzy na czerwonym piasku. Artysta przekazał wieczorny krajobraz w purpurowo-ochrowych kolorach. Obdarzył płótno przyjemnym posmakiem suchej trawy pokrywającej dach altany i sól przybrzeżnej wody.

Włączenie żaglówki do fabuły wydaje się śmieszne, ale po obejrzeniu staje się nieistotne.

Ogólnie rzecz biorąc, egzotyczny „gość” nie odwraca uwagi od celu obrazu i jego historii. A historia obrazu jest następująca. To typowy dzień, spokojny, taki sam jak wczoraj. Kobieta z dziewczyną chodzi boso po ciepłej ziemi, wtrącając się w stopy drobnego piasku.

Na jej delikatnym ramieniu spoczywa długi kij z wiązką. To jak w bajce, pamiętajcie o Małym Czerwonym Kapturku? Krajobraz, który rozciąga się wokół, ze względu na specyfikę klimatu, pozostaje niezmieniony przez wiele miesięcy. Dlatego kobieta wie, że jutro wszystko będzie tak jak poprzednio, wszystko będzie spokojne i dobre.

Tak zwana „sielanka” osiadła w tym przytulnym miejscu.

Gauguin napisał swoją „sielankę” w ciepłych tonach, można by rzec, jesienną paletą. Jest smaczny, soczysty i trochę dzianiny – artysta zabrał dużo nut granatu. Jeśli chodzi o samą technikę, autor napisał łatwo, przynajmniej farby nie nakładają się, a powłoka olejowa jest prawie przezroczysta.

Grając jednym kolorem w innym, obraz nieco przypomina akwarelę. Widać, że szczotka ześlizgnęła się płynnie i nie dała miejsca poszczególnym pociągnięciom, z wyjątkiem tego w obszarze trawy i dachów altany. To piękna opowieść, piękny list, pouczająca fabuła z życia dalekich Tahitańczyków.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)