Statek na mieliźnie – William Turner

Statek na mieliźnie   William Turner

Kolejnym szokiem, który oczekiwał Turnera podczas podróży, było holenderskie malarstwo z XVII wieku – brytyjski malarz krajobrazowy niespodziewanie odkrył utalentowanych poprzedników. Pod wpływem „małego Holendra” Turner zaczyna zwracać coraz większą uwagę na chwilowy stan natury; miękkie nastrojowe światło zastępuje jasne, niepokojące oświetlenie w duchu Wrighta Nowy styl został ujęty w serii krajobrazów powstałych podczas wielu podróży artysty po Wielkiej Brytanii; miękkie wariacje tonalne i delikatna gra słynnych angielskich mgieł stają się głównym obiektem zainteresowania mistrza.

Aby podkreślić walerian gry, po raz pierwszy Turner porzucił tradycyjną glebę kasztanową lub złotobrązową i użył białej gleby, przypominającej podstawę akwareli, która pozwoliła tonom zabrzmieć bardziej żywiołowo i jednocześnie umożliwiła znaczne rozjaśnienie palety. Zgodnie z trafną uwagą jednego z krytyków, jego prace wystawiane w Akademii w 1819 roku prawie oślepiły publiczność. Dziś płótna Turnera wyglądają uderzająco jasno i nasycone światłem obok dzieł współczesnych.

Podobny efekt rozpowszechnił się dopiero pod koniec XIX wieku – począwszy od francuskich impresjonistów, malarzy wykorzystywali wyłącznie białe podłoże do pracy. W tym samym okresie Turner zaczął systematyzować swoje dziedzictwo graficzne. Seria rycin i mezzotyn z gatunkami brytyjskimi, opublikowana w 1814 r., Miała ogromny wpływ na rozwój technik grawerowania w Wielkiej Brytanii – rysowanie na desce najlepszych jasnych i ciemnych odcieni wymagało grawera o wysokich umiejętnościach zawodowych.

W sierpniu 1819 r. – lutym 1820 r. William Turner odbył podróż do Włoch, jednej z pierwszych w wielkim strumieniu artystów, pisarzy, studentów i bezczynnych turystów, którzy chcieli podziwiać grę fal w weneckich kanałach, luksusową zieleń rzymskich willi i magiczne światło neapolitańskich zachodów słońca. Odwiedzając Rzym, Wenecję, Florencję i Neapol, zwrócił się do swoich współczesnych o tym kraju, doceniając nie dziedzictwo starożytnej kultury, ale specyficzne światło i delikatną grę kolorów śródziemnomorskiej przyrody.

We włoskich obrazach Turnera z lat dwudziestych XIX wieku odczuwalny jest wpływ akademizmu kontynentalnego, a gigantyczne rozmiary obrazów i często pojawiające się w kompozycji postaci mitologiczne przypominają im, że autor nigdy nie pozostawił idei utrwalania się w „wysokim gatunku”. Akwarele stworzone w tym okresie mają zupełnie inny charakter: podczas gdy tradycyjna biała baza przeszła na obrazy Turnera, tutaj coraz częściej używa barwionego niebieskiego papieru. W palecie artysty dominują odcienie żółty, pomarańczowy i czerwonawy.

Schemat kolorów, oparty na kombinacji odcieni niebieskiego, żółtego i czerwonego, stanowił podstawę schematu kolorystycznego późniejszych prac mistrza, który zaczyna wykorzystywać również w obrazach. Dzięki wynalezieniu nowego żółtego pigmentu na bazie chemicznej Turner udaje się przenieść efekt jasnego światła słonecznego na obrazy olejne.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)