Portret księcia A. A. Vyazemsky'ego – Karl Ludwig Hristinek

Portret księcia A. A. Vyazemsky'ego   Karl Ludwig Hristinek

Alexander Alekseevich Vyazemsky – książę, rosyjski mąż stanu, jeden z najbliższych dostojników Katarzyny II. Urodził się 3 sierpnia 1727 roku. Należał do starej rosyjskiej rodziny książęcej, wywodząc ją od wnuka Władimira Monomacha – księcia Rostisława Mścisławicza. W wieku dwudziestu lat Aleksandr Aleksiejewicz ukończył ziemski korpus szlachecki. Podczas wojny siedmioletniej z Prusami brał udział nie tylko w bitwach armii rosyjskiej, ale także w wykonywaniu pewnych tajnych instrukcji dowodzenia, które prawie kosztowały go życie.

Pod koniec wojny A. A. Vyazemsky zajmował już stanowisko kwatermistrza generalnego i był dobrze znany młodej cesarzowej Katarzynie II. W grudniu 1762 r. Zleciła mu „uregulowanie stosunków” między zbuntowanymi chłopami i ich mistrzami w fabrykach Uralu.

W grudniu 1763 r. Został odwołany z Uralu. 3 lutego 1764 r. Katarzyna II, przekonana o wyjątkowej uczciwości księcia Wiazemskiego, mianowała go prokuratorem generalnym Senatu. Osobiście napisała jego „tajne pouczenie”, w którym jasno określił swoje obowiązki.

Cesarzowa przypomniała A. A. Vyazemsky'emu, że prokurator generalny powinien być całkowicie szczery wobec suwerena, ponieważ „z urzędu zobowiązuje ją do stawienia oporu najsilniejszym ludziom”, a to jest tylko władza cesarska „sama ze swego zaplecza”. Podkreśliła, że ​​nie wymaga od niego „pieszczoty”, ale „jedyną szczerą postawę i stanowczość w biznesie”. Katarzyna II ostrzegła prokuratora generalnego, że nie angażuje się w intrygi na dworze i zaoferował, że będzie miał tylko „jedyną korzyść z ojczyzny i sprawiedliwości,

Jeśli na początku swojej kariery kierował Senatem, a także obserwował sprzedaż soli i wina w imperium, to od lat osiemdziesiątych XVIII wieku mocno trzymał się nie tylko sprawiedliwości, ale także finansów i spraw wewnętrznych. To on po raz pierwszy w Rosji wprowadził ścisłą odpowiedzialność w sprawach finansowych, a także zaczął wyraźnie rozliczać się z dochodów i wydatków za rok. Prokurator Generalny prawie samodzielnie nadzorował wszechmocną Tajną Ekspedycję i prawie wszystkie znane sprawy polityczne panowania Katarzyny II przeszły przez jego ręce: E. Pugaczowa, A. N. Radiszczowa, N. I. Nowikowa i innych.

Za jego czasów główny „biczujący wróg” lub, jak nazywał go A. S. Puszkin, „kata domowego łagodnej Katarzyny” S. Szeszkowski, który, według słów cesarzowej, „miał specjalny dar do prowadzenia spraw śledczych”, rozpoczął swoją aktywną pracę detektywistyczną. A. A. Vyazemsky, w przeciwieństwie do swojego poprzednika, aktywnie nadzorował podległych mu prokuratorów. Po jej wprowadzeniu „Instytucje zarządzające rządem prowincji”, które szczegółowo regulowały prawa i obowiązki lokalnej prokuratury.

Za „pilność, gorliwość i zazdrość o korzyści płynące ze służby” otrzymał wiele nagród, otrzymując w szczególności Order św. Andrzeja Pierwszego Powołanego, św. Aleksandra Newskiego, św. Anny, św. Włodzimierza I stopnia, Orła Białego.

A. A. Vyazemsky miał stopień wojskowy porucznika generalnego i cywilnego – prawdziwy tajny doradca. We wrześniu 1792 r. A. A. Vyazemsky przeszedł na emeryturę z powodu choroby, a Katarzyna II powierzyła jego wiele obowiązków kilku osobom. D. N. Bantysz-Kamensky pisał o nim w ten sposób: „Książę Wiazemski wyróżniał się lojalnością wobec swego tronu, bezinteresownością, był niezwykle pracowity, zdolny do wyboru godnych asystentów; wrogiem luksusu, ale skąpy i zazdrosny, jak mówili o nim jego współcześni”. A. A. Vyazemsky ożenił się z córką elżbietańskiego prokuratora generalnego N. Yu, Trubetskoya Eleny Nikitichne. Para miała cztery córki.

Książę A. A. Vyazemsky zmarł 8 stycznia 1793 roku.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)