Portret Matki – Albrecht Durer

Portret Matki   Albrecht Durer

Jeden z dni ostatniego roku życia matki, nieskończenie bolesny, Dürer namalował jej portret. W pośpiechu pracował w węglu. Barbara była trudna do pozowania przez długi czas.

Namalował ją na piersi. Domowy sweter jest wyrzucany na chude, wysuszone ciało. W dekolcie ostro wystają żebra, obojczyk, ścięgna.

Twarz jest oskórowana. Czoło z głębokimi, ostrymi zmarszczkami. Usta mocno. Wygląda na to, że Barbara próbuje powstrzymać jęk. Kąciki ust są niestety pomijane.

Duże spojrzenia patrzą w przeszłość i przez syna, który ją przyciąga.

Durer pracuje szybko, śpieszy ostro. Boi się zmęczyć matkę, boi się, że upadnie, gdy ją pociągnie, a on sam nie może długo patrzeć na jej twarz, wyraźnie widać na nim, że jej dni są policzone. Dürer wie: matka z pewnością chce spojrzeć na zdjęcie.

Czy węgiel leży? Zmiękcz to, co rysuje się na tej twarzy kutasem czasu i choroby? Kiedy dobiera, nie wie, jak to zrobić. Rysunek jest kompletny. Matka cicho wyciąga rękę za nim, patrzy na niego, w milczeniu ściska syna.

Ona wie: on jest trudniejszy od niej. Figura zachowana. Jest arcydziełem grafiki i jednym z najbardziej serdecznych portretów w historii grafiki.

Portret Barbary Dürer jest tragiczny. To gorzka i odważna opowieść o matce artysty. A o artyście, którego powołanie sprawia, że ​​jest czujny i prawdomówny, nawet gdy łzy przygasają mu w oczach, a smutek ściska jego serce.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)