Portret hrabiego N. D. Gurieva – Jean Auguste Dominique Ingres

Portret hrabiego N. D. Gurieva   Jean Auguste Dominique Ingres

Portret rosyjskiego hrabiego N. D. Gurieva Engra napisał we Florencji wiosną 1821 roku. Guriew był w przeszłości adiutantem Aleksandra I – uczestnikiem wojny patriotycznej w 1812 r., Później dyplomatą. Ani historia, ani wspomnienia jego współczesnych prawie nie mówią o jego osobowości i działalności, najwyraźniej nie było w tym nic nadzwyczajnego.

Engru stawiał nieciekawe osoby o dość niewdzięcznym wyglądzie, a jednak artyście udało się stworzyć wspaniałe dzieło sztuki.

Kompozycja portretu wyróżnia się szlachetną i surową prostotą: stała i integralna sylwetka figury ostro oddziela ją od tła krajobrazu i nadaje mu szczególne znaczenie; dumna godność pozy, energiczny obrót głowy i spektakularny motyw płaszcza rzucony na ramię tworzą atmosferę uroczystej elewacji. Ale w tej tradycyjnej formule klasycznego reprezentatywnego portretu obce notatki wyraźnie się ślizgają. Klasyczny portret prawie zawsze pokazywał bohatera wyważonego i silnego, nawet w momentach żałosnego wznoszenia, zachowując jasność i jędrność ducha.

Tutaj utracono równowagę: wewnętrzny stres stał się przesadzony i niespokojny, energia nie wygląda na naturalny stan bohatera, ale przez celowo przyjętą postawę twarz stała się nieprzeniknioną maską, która ukrywa charakter i duszę człowieka. Ingres, jako prawdziwy portrecista XIX wieku, jest zbyt spostrzegawczy i zorok, aby zachować klasyczną tradycję idealizowania bohatera, rejestruje zewnętrzną i wewnętrzną zwyczajność modelu z dokumentalną dokładnością, a kiedy jego pędzel daje jej zewnętrzną siłę woli, obraz jest na łasce ostrego dysonansu. Echa tego dysonansu odczuwalne są także w malarstwie portretowym.

Jego tło krajobrazowe jest dramatyczne z ołowianym niebem przed burzą.

Karmazynowy kolor podszewki peleryny z podnieceniem wkracza w gamę matowych niebiesko-czarnych odcieni. Obraz Ingresa, jak zawsze, jest nienagannie wirtuozowski, ale jego twardość sprawia, że ​​wszystkie linie są napięte, a zimna klarowność, z jaką zamyka każdy szczegół sam lub ostro odróżnia plamy kolorów, powoduje niepokojące poczucie wyobcowania, odłączenia form. W tym doskonałym płótnie klasyczna harmonia i elegancja doskonałości, bezwzględna analityczność i romantycznie pogłębiona niezgoda w postawach idą w parze. Podobnie jak wiele innych dzieł Ingresa, nosi ślad kontrowersji punktu zwrotnego, w którym pracował wybitny mistrz.

Obraz pochodzi z kolekcji A. N. Naryshkiny w Piotrogrodzie w 1922 roku.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)