Piękna Ferronera – Leonardo Da Vinci

Piękna Ferronera   Leonardo Da Vinci

Obraz „Portret młodej kobiety” autorstwa artysty Leonarda da Vinci ma również inną nazwę „Piękna Ferroniera”. Obraz zapoczątkowany przez Leonarda da Vinci w 90. roku życia i według pewnego świadectwa trwał kilka lat z przerwami. Rozmiar malowania 63 x 45 cm, drewno, olej.

Uzupełniono obraz, najwyraźniej, jednego z jego uczniów, który czasami nazywa się „Portretem nieznanego”, podkreślając nierozwiązaną kwestię osobowości przedstawionej młodej kobiety, ale częściej obraz ten nazywa się „Piękną Ferronierą”.

Myśl o pracy ucznia Leonarda z badaczami twórczości wielkiego mistrza prowadzi do zaniedbania w malarstwie, zauważonego przez nich, chociaż można to wyjaśnić następującymi tradycjami mediolańskiego malarstwa dworskiego, które wymagały przedstawienia modelu w nienaturalnej pozycji i zwrócenia większej uwagi na szczegóły odzieży i biżuterii niż osoby, która ma być przedstawiona. W XIX wieku ten obraz „Piękna Ferronera” był bardzo popularny i często kopiowany przez wielu artystów.

Zgodnie z najbardziej rozpowszechnioną wersją, obraz „Pięknej Ferroniery” to portret Lukrecji Crivelli, pani księcia Mediolanu Lodovico Sforzy, patrona Leonarda da Vinci. Przed Lucretią Crivelli serce księcia zostało schwytane przez Cecilię Gallerani, która w wieku siedemnastu lat portretowała także Leonarda w obrazie „Dama z gronostajem”. Kiedyś ten sam artysta był przedstawiany w tych portretach przez tę samą kobietę, ponieważ w lewym górnym rogu obrazu „Pani z łasiczką” z poważnymi błędami gramatycznymi jest napisane… „LA BELE FERIONIERE / LEONARD D'AWINCI”.

Uważa się, że inskrypcja ta została błędnie wykonana na zdjęciu podczas jej odbudowy wkrótce po jej nabyciu w 1798 r. I przeniesieniu do Polski przez Adama Jerzego Chartoryskiego, przyszłego ministra spraw zagranicznych Imperium Rosyjskiego.

Charakterystycznymi cechami stylu portretu Leonarda da Vinci są nie tylko światłocień i miękkie ciemne odcienie, ale także wyjątkowe piękno linii i miękkość wytłaczanego modelowania. Tak więc w jego wspaniałych rysunkach głów, a następnie bezpośrednio wykonanych z natury, a następnie naznaczonych dużym stopniem artystycznej transformacji, linia ma naprawdę potężną ekspresję.

Bez zagubienia się w szczegółach, ale także bez ich unikania, wyczerpująco i jednocześnie bez najmniejszego schematyzmu wyraża samą istotę natury. Linia Leonardo da Vinci to nie tylko konturowy kontur, ale także pewne cechy przestrzenno-stereoskopowe, tworzące prawdziwy zmysł objętości, żywy plastik, który jest wzmocniony przez miękkie ukośne kreskowanie charakterystyczne dla Leonardo. A co najważniejsze, rzeczywisty element badania wycofuje się na tych rysunkach przed przytłaczającym uczuciem poetyckim.

Taka fuzja figuratywnej jasności i wielkiego uogólnienia artystycznego jest także charakterystyczna dla rysunków portretowych Leonarda da Vinci.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)