Lucretia Panchiatiki – Agnolo Bronzino

Lucretia Panchiatiki   Agnolo Bronzino

Klient: Bartolomeo Panchiatiki, para obrazów jego żony Lukrecji do portretu samego Bartolomeo, również we Florencji. Tworzenie obrazu dojrzałej maniery jest ściśle związane z Florencją, gdzie jej największym przedstawicielem jest Angelo Bronzino, student i bliski przyjaciel Pontormo, już pod koniec lat trzydziestych XVI wieku, który został malarzem dworskim Cosimo I Medici; Uważany jest również za jednego z twórców manierystycznego, ceremonialnego portretu. Reprezentatywne portrety artysty, wirtuozowskie w wykonaniu, należą do najjaśniejszych stron sztuki dojrzałego manieryzmu.

Mistrz manieryzmu, Bronzino jest w stanie znakomicie zbudować imponującą kompozycję, wprowadzić akcesoria podkreślające status modelu, nadać swoim postaciom arogancką beztroskę, wyrafinowaną arystokrację i – z całą idealizacją – zachować przekonujące podobieństwo portretowe. Jednak w portretach włoskiego artysty wyraźnie widać wpływ surowych wymogów kultury dworskiej, które ograniczały zadanie portrecisty do uchwycenia formalnego i ceremonialnego wyglądu osoby, jej wielkości majątku.

Portret Lukrecji Panchiatiki został napisany w 1540 roku; Lukrecja, nienaturalnie wyprostowana, patrząc na wprost z nieruchomym, zatrzymanym spojrzeniem, wydaje się być zamarzniętym posągiem. Podkreśla to także specyfika surowego, zimnego, obrazowego sposobu Bronzino, w którym materialną namacalność zastępuje iluzja. Twarz Lukrecji, napisana gładkim szkliwionym stylem, wydaje się nienaturalnie gładka, jej ton jest lżejszy niż perłowy naszyjnik i przypomina kość słoniową, ostro i sztywno ukształtowane fałdy rubinowej jedwabnej sukni wydają się wyrzeźbione z kamienia, włosy nabierają metalicznego blasku.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)