W nocy – Michaił Vrubel

W nocy   Michaił Vrubel

To zdjęcie Vrubela przedstawia noc w głuchych, rdzawoczerwonych odcieniach. Widoczne są ciemne sylwetki koni i śniady, półnagi romski pasterz. Zarośla ostów są jak żywe czerwone pochodnie: rozmawiają ze sobą, szepczą, wyglądają jak żywe dzieci ziemi.

Rzeczywisty, jak się wydaje, krajobraz, staje się fantastyczny, gdy zauważysz, że na twardych, czarnych włosach Cyganów widać rogi. Tutaj postać pasterza i krajobrazu stanowi jedność i bez siebie nie są poczęci.

Rzadki dar kolorysty pokazał Michaił Aleksandrowicz w swoim obrazie „W nocy”, stworzonym w 1900 roku. Konieczne było posiadanie naprawdę fenomenalnej pamięci wizualnej, aby uchwycić najbardziej złożoną gamę wymyślonych płócien. Nadchodzi noc.

Uderzenia chłodzą ciemne przestrzenie starożytnego scytyjskiego stepu, gdzie wieje wiatr.

Ale ziemia, konie, samotna postać, jakby wypełniona żarem minionego dnia. Fioletowe kwiaty ostu, czerwony koń – wszystko wydaje się nosić ślady minionego słońca. Przodkowie ojczyzny. Konie włóczą się po mrocznym niebie, niekończące się przestrzenie rozpływają się we mgle, panuje atmosfera pierwotności, natura. I jako ucieleśnienie jej duszy – nie bajecznego pasterza, nie brodatego lenistwa z ogromną grzywą włosów, z potężnym torsem, jakby wykutym z miedzi.

Sierp nowego miesiąca ledwo migocze, echo ciszy obejmuje przestrzenie stepu, tylko chrapanie koni i smutny krzyk nocnego ptaka przerywają ciszę zmierzchu…

Głuche, rdzawoczerwone odcienie, ciemne sylwetki koni, zarośla ostów i śniady półnagi cygański pasterz z rogami w obcisłych czarnych włosach. Ale to nie rogi pasterza mówią tym dziełom urok bajki – ich bardzo obrazowa koncepcja jest fantastyczna, stosunek postaci do samego krajobrazu. Ludzki obraz nie pojawia się na tle krajobrazu, ale jak wychodzi z głębi i tworzy z nim coś pojedynczego.

Natura w obrazach Vrubla jest tak uduchowiona jak ludzie, a ludzie są stworzeni z tej samej substancji co natura, nawet nieorganiczna. Szczotka Vrubel rzadko nadaje ludzkim ciałom i jednostkom miękkość i elastyczność skóry, pod którą płynie ciepła krew. Ciało postaci Vrubla, jak w słynnej arii gościa z Varangi, „ze skał tych kamieni”, z minerałów i metali, z królestwa warzyw. Spójrz na pasterza w nocy – jest jak wlewek miedzi. Jeśli istoty ludzkie są porównane do roślin i minerałów, to minerały i rośliny niosą w sobie coś ludzkiego.

Osty w filmie „Do nocy” – żyją czerwone pochodnie: mówią, szepczą, wyglądają jak ożywione dzieci ziemi.

Tutaj postać i krajobraz stanowią jedność, bez wzajemnego myślenia. I mogą się nawzajem zamienić. Element transformacji panujący w baśniach jest naturalny dla obrazów Vrubla, ponieważ w jego obrazach rozdzielają się królestwa natury, żywe i nieożywione, między człowiekiem a leśnymi stworzeniami, żywioły i wszystko, co wypełnia ziemię, wodę i niebo.

Jedno wspólne życie w ogóle.

Vrubel był fenomenalnym obserwatorem rzeczywistości, na tej podstawie jego fantazja rośnie; możemy powiedzieć, że jest to fantazja samej natury. Nigdy jednak nie malował swoich obrazów bezpośrednio z natury i rzadko robił dla nich przygotowawcze szkice na pełną skalę. Ale stale i niestrudzenie patrzył. Jego pamięć wizualna zachowała to, co widział w pełni, a jego fantazja zakończyła pracę, przesiewając i przekształcając.

Naoczni świadkowie powiedzieli, że na farmie Ghe wieczorami całe społeczeństwo udawało się na pobliski kopiec, by oglądać zachód słońca – i rozpoznali tła bajkowych obrazów Vrubla, podziwiali, jak wiernie mu przekazano skutki wieczornego nieba. Artysta Kovalsky zapytał kiedyś Vrubela, jak udaje mu się tak dobrze pisać, zapamiętywać kształty i kolory? Vrubel odpowiedział: „Gdybyś wiedział, jak bardzo pracowałem z życia!

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)