Portret aktorki E. S. Semenova – Karl Bryullov

Portret aktorki E. S. Semenova   Karl Bryullov

„Mówiąc o rosyjskiej tragedii, mówisz o Semenovej, a może tylko o niej” – zauważył Puszkin. Semenova – słynna aktorka, córka ziemianki Putyaty i nauczyciela korpusu kadetów Zhdanova, który umieścił ją w szkole teatralnej. Była niezwykle piękna; jej rysy uderzyły ją w klasycznej poprawności, profil, według jej współczesności, przypominał starożytne kamee. Jej elastyczny głos contralt uległ wielu modulacjom.

Siła uczucia i szczerego zauroczenia przyczyniły się jeszcze bardziej do jej sukcesu.

Semenowa pojawiła się na przełomie dwóch nurtów naszej literatury dramatycznej, kiedy zaczęła się pozbywać imitacja niewolników francuskich tragedii, a dramat romantyczny dopiero się zaczynał. Swoim talentem przyciągnęła uwagę publiczności w Petersburgu i wkrótce stała się najlepszą aktorką w Petersburgu Imperial Theater. Podziwiali ją Puszkin, Batuszkow, Gnedich poświęcali wiersze. Oto jak współczesny to opisał: „Najgorętsza wyobraźnia malarza nie mogła wymyślić najpiękniejszego ideału kobiecego piękna dla tragicznych ról.

Został stworzony dla tragedii. „Obdarzony talentem, pięknem, poczuciem żywego i wiernego, powstał sam. Semenova nigdy nie miała oryginału…”

Po ukończeniu Liceum młody Puszkin był częstym gościem w domu A. N. Olenina, prezesa Akademii Sztuk Pięknych, dyrektora Biblioteki Publicznej w Petersburgu. Zgromadzili się tam wybitni rosyjscy naukowcy, pisarze, artyści. Właściciele domu i goście wystawili spektakle, w których zaangażowali się A. S. Pushkin i słynny E. S. Semenova.

Ciekawe spotkanie dla Briullova ze słynną aktorką odbyło się w Moskwie, a jej imię, jego młodość, jego pasja do teatru, wskrzesiła w pamięci artysty. Sławna aktorka Otshumela, z wielkim sukcesem występująca w Sankt Petersburgu w Imperial Theater w roli Antygony, Fedry, Medei, Polikseny, Cordelii. W 1826 r. Ekaterina Semenova przeniosła się do Moskwy, a po opuszczeniu sceny i zostaniu księżniczką Gagariną, spędziła życie w samej Moskwie.

Puszkin, Aksakow, Nadieżdin odwiedził jej dom tutaj. Naturalnym pragnieniem Bryullova było namalowanie portretu dawnej tragicznej aktorki pełnej wspomnień teatru. „… Wystarczy wspomnieć o teatrze” – napisał jej biograf – „jak została ożywiona po raz kolejny… Nadal piękna twarz Semenovej, jej wielkie, piękne oczy rozbłysły i była gotowa rozmawiać o sztuce, scenie, przeszłości” . Brylantow w zdecydowanie pompatycznej i uroczystej formie, odpowiadającej idei roli tragicznej aktorki, odtwarza dojrzałe piękno Semenovej.

Bujny nakrycie głowy, obszyty gronostajową mantillą, blask jedwabnej sukienki, obcisły pełny obóz, uzupełnia jego majestatyczny wygląd.

Ale poprzez pozorną sztywność i posągowość obrazu, twórczy ogień, który nigdy nie umiera w duszy aktorki, wyraźnie się pojawia. 0 mówi niezłomnie w oczach jej oczu i lekkim ruchu ręki, podniesionym w myślach na twarz. Na postać obrazu Semenovej odpowiadają jasne, gęste odcienie kolorów, podkreślające rzeźbiarskie modelowanie formy.

Półkole, ostateczna kompozycja inspirowana dziełami renesansu, harmonizuje z wyglądem aktorki, której profil przypominał, według współczesnych, antyczne sceny.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)