Chrzest Chrystusa – El Greco

Chrzest Chrystusa   El Greco

Ogromne płótno „Chrzest Chrystusa”, rozciągnięte na wysokość, jest jedynym obrazem, który jest znany na pewno, że należał do cyklu ołtarzowego napisanego przez El Greco dla obutej szkoły augustianów w Madrycie, założonej przez szlachetną damę dworu Marię d'Aragon. To zdjęcie zawiera wiele cech twórczości artysty w drugiej połowie lat 1590-tych.

Obraz „Chrzest Chrystusa”, podobnie jak inne dzieła tego okresu poza Hiszpanią, daje widzowi wrażenie olśnienia, przepojonego nastrojem oświeconej radości wizji. Obraz rozwija się w górę, proporcje postaci są wydłużone, wszystko jest pokryte silnym ruchem, wydarzenie odbywa się w fantastycznym, nieziemskim środowisku, gdzie granice między ziemią a niebiańskimi są wymazane.

Być może wśród innych obrazów tego czasu „Chrzest Chrystusa” jest najbardziej naznaczony mistycznym charakterem. Cichy Chrystus i ascetyczny Jan Chrzciciel, którego muskularne ciało wzorowane jest na pewnej obrazowej wolności, są najbardziej pogodnymi, stałymi obrazami obrazu.

Ich otoczenie uosabia boską emanację, która tu się rozlewa. Artysta dąży do zwiększenia siły ogólnego wrażenia przez jasność kolorów, przeciążone postacie i malowniczą intensywność, która według X. Kamona Aznara nie pozostawia „Pause for rest”. Kolorowa powierzchnia płótna, przesiąknięta błyskami światła i jakby pochłonięta wewnętrznym niepokojem, staje się rodzajem inspirującej siebie materii.

El Greco postrzega ruch tutaj nie tyle jako fizyczny ruch ciał w przestrzeni, ale jako wyłanianie się, formowanie i znikanie. Jeden wchodzi w drugi, rozpuszcza się w blasku kolorów, wychodzi i błyska, twarze aniołów są odrzucane, tracą kształt, ich loki zamieniają się w złote aureole, ubrania fosforyzujące z niebieskawymi i zielonymi płomieniami, srebrne przezroczyste skrzydła drżą jak skrzydła ważek. Falista linia konturu odgrywa ogromną rolę w przenoszeniu takiego ruchu.

Ekspresyjność linii, szczególne znaczenie konturu to wschodnia, bizantyjska tradycja w pracy mistrza. Jednak przemyślała je na swój sposób. El Greco używa takiego liniowego systemu rytmicznego, który nawet gdy tworzy obrazy zbliżone do rzeczywistości, nie pokrywa się z organiczną formą. Jest jak liniowy wzór nałożony na obraz i podporządkowywający go sobie. Występuje rozbieżność, zniekształcenie, postacie El Greco sprawiają wrażenie zdeformowanego, często niespójnego, zwłaszcza w zarysach nóg i ramion.

Ale idealne piękno nie pobudziło malarza iw podobnym przemieszczeniu, jak w przypadku naruszenia proporcji, ujrzał jeden z przejawów duchowości.

Ciągła linia, która wyznacza kontur figur, na przykład na obrazie Chrystusa i Jana Chrzciciela we wspomnianym obrazie madryckim, według M. V.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)