Śmierć komisarza – Kuzma Sergeevich Petrov-Vodkin

Śmierć komisarza   Kuzma Sergeevich Petrov Vodkin

Obraz „Śmierć komisarza” ma kluczowe znaczenie dla sowieckiego okresu Petrova-Vodkina. Jego powstanie poprzedzone było tak znaczącym dziełem artysty, jak „Po bitwie”. Jeden z głównych tematów Petrova-Vodkina, temat życia, poświęcenia i śmierci, został rozwiązany tutaj po raz pierwszy w obrazach bohaterów rewolucji.

Najgłębsze wcielenie tego tematu znajduje się w pracy „Śmierć komisarza”. Fabuła oparta jest na jednym z epizodów brutalnej wojny domowej. Śmiertelnie ranny komisarz upada, jego ciało jest silnie wspierane przez człowieka z Armii Czerwonej, oddział wojowników nadal idzie do przodu. Jednak zgodnie z koncepcją opracowaną przez artystę przedstawiona scena przerasta ramy faktów, dochodząc do filozoficznego, symbolicznego brzmienia.

W tej pracy system artystyczny autora, jego pierwotne zrozumienie przestrzeni obrazowej i systemu kolorów, znajdują pełną ekspresję.

Skupiając się na głównej grupie, biorąc pod uwagę zbliżenie, mistrz ujawnia na zdjęciu znaczną głębię przestrzenną z odległymi osadami, gładkimi sylwetkami wzgórz, z niebieską wstążką rzeki. Jakby oczami umierającego komisarza ten świat jest widziany, ogromny jak planeta, a jednocześnie bliski i namacalny, bardzo dynamiczny i zamrożony. Petrov-Vodkin porzuca tradycyjną perspektywę liniową.

Kompozycyjny punkt widzenia, artysta porusza się w ścisłej sekwencji, jakby na powierzchni kuli, co daje mu największą kompletność pokrycia.

Ta technika sferycznej perspektywy odgrywa rolę artystycznej metafory wyrażającej filozoficzne stanowisko autora w poetyckiej formie. Przedstawione zdarzenie nabiera kosmicznego ludzkiego dźwięku. Oto klucz do zrozumienia idei obrazu – moment śmierci komisarza ujawnia sens jego życia, znaczenie jego heroicznej ofiary, która potwierdza rewolucję.

Przy całej różnorodności konstrukcji kompozycyjnej obraz jest postrzegany jako plastikowa całość. Wynika to głównie z precyzyjnie znalezionego związku zarysów sylwetki centralnej grupy, detachacji i szczegółów krajobrazu, jedności organizacji rytmicznej. Znacząca rola w decyzji graficznej odgrywa obraz kolorowania.

Cały obraz został zaprojektowany w harmonijnym połączeniu niebieskawo-zielonych i ochrowych odcieni.

Kolor obrazu podkreśla głębię przestrzeni, podkreśla główne plany i grupy, pomaga poczuć lekkość i przejrzystość niebieskawej mgiełki, materialności, ciężaru przedmiotów i figur. Napięty, dramatyczny akord brzmi czerń w połączeniu z czerwienią w postaci komisarza. Równowaga głównych płaszczyzn kolorów określa integralność i dekoracyjność płótna. Przez uroczyste piękno schematu kolorystycznego artysta zapewnia moralne piękno bohaterów, ich wyczyn.

Praca ta podsumowała wiele obrazowych i filozoficznych poszukiwań Petrova-Vodkina. Ponadto stał się jednym z przełomowych dzieł sztuki radzieckiej.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)