Flora i Zephyr – Adolph Bouguero

Flora i Zephyr   Adolph Bouguero

Praca „Flora and Zephyr” została napisana przez Adolfa Bouguero na podstawie starożytnego rzymskiego mitu o marshmallows Zephyr – zachodnim świetle i ciepłym śródziemnomorskim wietrze oraz Flora – młodej bogini wiosny i kwiatów. Autor oparł się na rzymskiej interpretacji baśni, podczas gdy mitologia grecka nazwała Zephyr silnym gwałtownym huraganem z deszczem.

Scena, na którą zwrócił uwagę Bogero, uosabia miłość i przeplata pierwsze oznaki przebudzenia natury ze snu zimowego. Obraz flory, pachnący, prawie przezroczysty, nie jest niczym pierwiosnek pod koniec zimy. Jej mąż, młody Zefir ze skrzydłami pstrobarwnego motyla, jak gdyby zapylał otwarty pączek swoją uwagą, pocałunkami i delikatnymi pędami dotyku. Są piękne, nie wiedzą, że Morena, królowa zimy, boi się ich gorących uczuć i dojrzałości pocałunków.

Bougero napisał głównych miłośników tradycji opowieści biblijnych. Antyczne nuty czytane są w sposób wykonania, chociaż płótno należy do kierunku akademizmu salonu.

W rękach malarza był żyzny grunt do stworzenia arcydzieła zrozumiałego jako scena miłosna dla dorosłych, a dzieci przeniosły się na magię i tajemnicę. Jasna paleta uzupełnia bajkową fabułę z jasnością i przejrzystością farby. Technika nakładania ciężkiego oleju na ziemię jest tak wirtuozowska, że ​​nie zgaduje uderzeń i rozmazań stosu.

Błyszcząca powierzchnia pigmentu przypomina współczesną reprodukcję.

Wraz z intymną sceną w pracy dużo czystości. Bougero nie szukał przenikliwego erotyzmu. Wskazywał tylko na seksualność, nakładając draperię tam, gdzie było to konieczne, przykrywając nogi Flory szmatką malinową i muślinem.

Adolf napisał ciepły i cichy ogród zgodnie z tradycją w ciepłych odcieniach, preferując naturalne kolory. Kwiaty zaśmiecone trawą przypominają barokowe pąki – pełne kwiatów, z dużą ilością mocno ściśniętych płatków. Ciała bohaterów są niewinne, Zephyr jest jeszcze dość młody i posiada pewną kobiecość i nieformalną muskulaturę.

Flora wydaje się starsza i silniejsza niż lekki i nieważki kochanek. Praca „Flora and Zephyr” należy do drugiej połowy XIX wieku – progu neoklasycyzmu i rozkwitu impresjonizmu, którego Bugero nie zaakceptował ani w sercu, ani w duszy. W jego płótnie znajdują się echa romantyzmu i niezbędny list z natury, jako hołd dla realizmu.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)