Archanioł Rafał, pozostawiając rodzinę Tobiasza – Rembrandta Harmensa Van Renu

Archanioł Rafał, pozostawiając rodzinę Tobiasza   Rembrandta Harmensa Van Renu

Księga Tobita opisuje historię rodziny, która spadła do niewoli asyryjskiej z „kraju północnego”, to znaczy Izraela. Ta książka nie jest zawarta ani w żydowskim kanonie biblijnym, ani w kanonie protestanckim, identycznym w składzie z żydowskim. Jest on włączony do Biblii prawosławnej i katolickiej jako książka drugiej kanoniki…

Starszy Tovit czynił wiele dobrych uczynków, rozdawał chleb swoim współplemieńcom, zaopatrywał potrzebujących w ubrania i, pomimo zakazu, potajemnie grzebał zamordowanych Żydów. Mimo to musiał znosić wiele prześladowań ze strony Asyryjczyków.

Na starość Tobit stracił wzrok; wielkie oczy pojawiły się na jego oczach. W oczekiwaniu na śmierć dał pewne instrukcje swojemu synowi Tobiaszowi i poszedł je przeprowadzić w towarzystwie młodego człowieka, który nazwał siebie Rafaelem. Zbliżając się do Tygrysów, Tobias złapał dużą rybę.

Za radą towarzysza podróży wyciął jej serce, wątrobę i żółć, i zachował je, ponieważ okazuje się, że dymem spalonego serca i wątroby można wypędzić złego ducha, a żółcią trzeba posmarować oczy mężczyzny obolałymi oczami, a on zostanie uzdrowiony. Po powrocie Tobiasza i Rafaela wydalili demona z ciała dziewczyny, Sary, która następnie została żoną Tobiasza, a także zwróciła wzrok swojemu ojcu. Kiedy Tobiasz zaoferował Rafailowi ​​nagrodę za pomoc, przyznał, że nie jest mężczyzną, ale archaniołem i wykonał misję powierzoną mu przez samego Boga.

Na zdjęciu Rembrandta widzimy moment wniebowstąpienia anioła przed wdzięcznymi członkami rodziny Tobiasza… Udany opis kompozycji tego niesamowitego dzieła pozostawił znany belgijski krytyk i dramaturg Emil Verhari: , pies, nieśmiało zwinięty wokół swojej kochanki, – wszystko mówi o cudzie, podczas gdy uzdrowiciel anioła, szybki i nieprzystępny, pędzący do nieba w potężnym locie, aby dołączyć do niebiańskiego zastępu, z Otori on chwilowo rozdzielone.

To niezwykłe zjawisko, jak zawsze w przypadku Rembrandta, jest przedstawione w jego najważniejszych cechach. Nic więcej. Ani jednego fałszywego gestu.

Bez wzdęć, bez przesady. Powstaje wrażenie całkowitej naturalności: przez chwilę nie można wątpić, że niebo schodzi na ziemskie sprawy, że Bóg pochyla się ku ludziom „.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)