Zielone uszy pszenicy – Vincent Van Gogh

Zielone uszy pszenicy   Vincent Van Gogh

Pola zbóż otaczające Arles były niekończącym się źródłem inspiracji dla Van Gogha. Przedstawiał je w różnych porach roku i różnych stanach. Na jego płótnach pojawiły się pola lub chłopi pracowali dla nich.

Artysta mógł narysować swoje rozległe przestrzenie lub poszczególne narożniki i mógł skoncentrować się na jednym małym szczególe.

W tym krajobrazie z 1888 roku Van Gogh przedstawił kilka uszu niedojrzałej pszenicy. Kompozycja obrazu jest otwarta, w tle widzimy szerokie pole rozciągające się do samego horyzontu. Drzewa łączą się z błękitnym niebem, co sprawia, że ​​krajobraz jest jasny i przewiewny.

Pole jest napisane soczystymi brązowo-czerwonymi i ochrowymi kwiatami. Pisząc tę ​​ziemię, Van Gogh użył techniki pointylizmu, aby pokazać całą różnorodność czystych odcieni.

Głównymi „bohaterami” płótna są kilka cienkich zielonych kłosków na pierwszym planie. Dzięki szybkim i dokładnym pociągnięciom Van Gogh przedstawia ich cienkie liście i łodygi. Zieleń odbija błękit nieba, a cienkie łodygi wznoszą się na tle pola zalanego światłem. Malując uszy, Van Gogh chciał pokazać nieskończone piękno każdego szczegółu, każde małe źdźbło trawy.

Patrząc na obraz, widz nieświadomie zdaje sobie sprawę, że w naturze nie ma niczego, co nie zasługuje na ludzką uwagę.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)