Wsie Minova, Kanasugi i Mikavashima – Hiroshige Ando

Wsie Minova, Kanasugi i Mikavashima   Hiroshige Ando

Seria „Sto słynnych widoków Edo” – „Mace Edo Hakkey” – zajmuje szczególne miejsce w twórczej biografii słynnego artysty Ando Hiroshige oraz w historii japońskiego grawerowania jako całości. Stworzony w latach pięćdziesiątych XIX wieku, godnie stał się jednym z najlepszych dzieł grawerowania ukiye-e.

Edo, stolica Japonii w tym czasie, nie może być uważana za miasto w nowoczesnym znaczeniu tego słowa. Mocno zabudowane dzielnice pokryte były rozległymi polami ryżowymi, parkami i sadami. Krajobraz był zróżnicowany i malowniczy.

We wszystkich seriach, które Hiroshige poświęcił Edo, odnajdujemy nie tylko widoki miejskie – ulice, place, mosty, ale także zdjęcia wsi – pola, doliny rzek i wodospady.

Ten ostatni obejmuje grawerowanie „Wsie Minova, Kanasuga i Mikavashima”. Tytuł arkusza składa się z nazw trzech wiosek sąsiadujących z Yesivar, az drugiej strony graniczących z drogą Osukaido łączącą stolicę z północnymi prowincjami. Szczególnym celem terytorium Mikavasima, przedstawionego na tle ryciny, było to, że było to miejsce sokolnictwa szoguna na żurawiach.

Japoński żuraw rudowłosy, tak zwany Tante, jest rzadkim ptakiem w naszych czasach, wymienionym w Czerwonej Księdze.

Żuraw od czasów starożytnych, najpierw w Chinach, a następnie w Japonii, był uważany za symbol długowieczności, satelity nieśmiertelnych taoistów i ich ucieleśnienia. Jednak polowanie na żurawie nie miało wcale charakteru drapieżnego: zastrzelono tylko jeden lub dwa ptaki. Pierwszy sokół został opuszczony przez samego szoguna.

Zdobyte przez niego trofeum zostało ozdobnie sporządzone i wysłane do Kioto – na stół cesarza. Ofiara była oczywiście ceremonialna: biorąc pod uwagę symbolikę żurawia, powinna oznaczać pragnienie długowieczności.

Polowali na czerwone żurawie tylko zimą, kiedy Tantowie przybyli do Japonii z kontynentu. Ogólnie rzecz biorąc, byli strzeżeni i nakarmieni, co w rzeczywistości przedstawia Hiroshige. W Mikawashimie, w miesiącach zimowych, tereny zostały ustawione w otoczeniu słomianego ogrodzenia, którego część jest widoczna przy prawej krawędzi liścia, obok drzewa.

Tutaj żywność dla żurawi była rozproszona: najprawdopodobniej jest przenoszona przez człowieka na jarzmie, przedstawionego w głębi ryciny. Mieszkańcy Mikawaszimy na zmianę pilnowali podajnika żurawia, aby ani ludzie, ani psy nie przeszkadzali ptakom. Ten obowiązek nazywano „strażnikiem psów”.

Dbanie o żurawie rozciągnęło się do tego stopnia, że ​​specjalne dekrety były zabronione w miejscach, w których gniazdowały zimą, hałasowały lub latały latawce. Należy zauważyć, że skład tego grawerowania był „widoczny” na Zachodzie. W zachodnioeuropejskiej i rosyjskiej sztuce stosowanej, zwłaszcza w porcelanie, występują częste prace, w których wykorzystuje się elementy obrazu: czasami – prawie dosłownie, częściej pośrednio.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)