Radonitsa (przed obiadem) – Abram Arkhipov

Radonitsa (przed obiadem)   Abram Arkhipov

Radonitsa to pogański wiosenny festiwal zmarłych; zostało popełnione, zgodnie ze świadectwem Jana Chryzostoma, na cmentarzach chrześcijańskich już w starożytności, zwykle we wtorek w St. Thomas. Początkowo pojęcie „Radonitsa” miało znaczenie w liczbie mnogiej i oznaczało imiona pogańskich bóstw przodków, strażników dusz zmarłych ludzi, uosobienie czci zmarłych; Radunitsam i zmarli zostali złożeni w ofierze na kopcach pogrzebowych, aby dusza zmarłego mogła cieszyć się widokiem szacunku, jaki żywią dla niej ludzie.

Niektórzy badacze, nie bez powodu, nazywali słowo „Radonitsa” blisko słów „rodzaj”, „przodek”, inni widzieli w nim to samo korzenie, co w słowie „radość”, ponieważ umarli w Radonitsi są wzywani z grobów do radości Zmartwychwstania. Cała Rosja, bez wyjątku, pośpieszyła do Radonitsa na cmentarzach, by usiąść ze swoimi zmarłymi krewnymi, by traktować zmarłych do wieczności z czerwonym jajkiem i innymi wiotami. Trzy lub cztery jaja zostały złożone na grobie, a czasami były w nim pochowane, zostały rozbite na grobowym krzyżu, natychmiast rozdrobniły je lub przekazały biednym bractwom na wspomnienie ich dusz.

Oczywiście żyjący nie pamiętali zmarłych, Staro-cerkiewno-słowiańska Trizn, charakterystyczna cecha narodu rosyjskiego, nie mogłaby się obyć bez przekąski i napoju na cmentarzu.

Chociaż uhonorowanie pamięci zmarłych, wciąż zachowując tajemniczy związek z żywymi, ma miejsce wszędzie w Rosji i we wszystkich odpowiednich przypadkach, których nawet nie można wymienić, niemniej jednak Radonitsa jako dzień upamiętniony był najbardziej wyróżniającym się spośród innych, różniącym się radosnym nastrojem pamięci. Może wydawać się dziwne, jak smutek zmarłych w wieczności wiązał się z radością, ale zostało to wyjaśnione, po pierwsze, głęboką wiarą narodu rosyjskiego, że nadejdzie czas, kiedy wszyscy umarli powstaną z grobów, wiara poparta Zmartwychwstaniem Chrystusa w tym samym czasie. a po drugie, Krasnaja Gorka – wesoły wiosenny urlop, odrodzenie natury, które ucichło na długi czas w roku, postawiło osobę w pogodnym nastroju, skłoniło do zapomnienia tego czasu o surowej, bezwzględnej śmierci, by myśleć o życiu,

Dlatego najbardziej wesołe i hałaśliwe wesela były zaplanowane na ten czas, z charakterystycznymi pieśniami ludowymi, którym towarzyszyły wiosenne piosenki. Po tym wiosennym święcie nastąpił Semik, Syreny, Iwan Kupała itd. Po przyjęciu chrześcijaństwa święto Radonitsy otrzymało zupełnie nową treść.

Kościół prawosławny wyznaje, że nie tylko prawosławni święci Boga, ale wszyscy wierzący nie umierają, ale żyją w Panu. Zbawiciel, ze swoim buntem z martwych, pokonał śmierć i teraz przenosi swoich niewolników tylko do innego życia – wiecznego. Dlatego martwi chrześcijanie nie przestają być członkami Kościoła i zachowują prawdziwą, żywą komunię z nią iz resztą swoich dzieci.

Tak się dzieje w dniu Radonitsy. Po liturgii odbywa się nabożeństwo powszechne.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)