Portret Anny Petrownej, córki Piotra 1 – Iwana Nikitina

Portret Anny Petrownej, córki Piotra 1   Iwana Nikitina

W 1716 r. Malarz Ivan Nikitich Nikitin został wysłany przez Piotra 1 za granicę do Włoch. Ale trudno powiedzieć, że został tam wysłany jako zwykły student. W liście do Katarzyny w Berlinie z 19 kwietnia 1716 r. Piotr napisał: „… poproś króla, aby nakazał swojej osobie napisać go… żeby wiedzieli, że są dobrzy mistrzowie od naszego ludu”. A we Włoszech Nikitin, jako uznany mistrz, otrzymał znacznie więcej za utrzymanie ze skarbca niż inni carscy emeryci.

Portret Anny Petrownej, najstarszej córki Piotra i Jekateriny Alekseevny, wykonanej przez Nikitina przed wyjazdem za granicę, naprawdę dał carowi rosyjskiemu wszelkie powody do dumy ze swojego artysty.

Nikitin nadrukował Tsesarevna Anna w wieku 6-7 lat. Jeśli chodzi o modę i zasady sztuki portretowej tamtych czasów, dziewczyna jest przedstawiana jako dorosła: w zalotnej pozie, z wysoką fryzurą i długimi czarnymi włosami rozrzuconymi na ramionach, w mocno dekoltowanej niebieskiej sukience z dużymi złotymi wzorami i jasnoczerwonym płaszczem, wyłożonym gronostajem, wskazującym członkostwo dziecko do rodziny królewskiej.

W tym portrecie kolor jest niesamowity – wszędzie niezwykle intensywny, prawdziwy, jarzący się od środka, nie pozostawiając miejsca na szare cienie. Artysta osiąga to wrażenie, zwiększając warstwę farby w oświetlonych miejscach za pomocą coraz bardziej jasnych i grubych pociągnięć, podczas gdy cienie pozostają lekkie, przezroczyste i delikatne – to twarz Anny i otwarta klatka piersiowa. Wrażenie kolorowego rozbłysku na płaszczu tworzy szybkie pomarańczowe i szkarłatne uderzenia rzucane na czerwony ton.

Artysta nie przedstawia uczuć, charakteru modelu, ale moc blasku kolorów, niespokojne ruchy linii, jakby tworzyły ją na nowo, ożywiając materię na naszych oczach.

Anna Petrovna, Tsesarevna i Księżna Golshinskaya, córka Piotra Wielkiego i Katarzyny I. Według współczesnych Anna wyglądała bardzo podobnie do swojego ojca, była mądra i piękna, wykształcona, mówiła pięknie po francusku, niemiecku, włosku i szwedzku. Peter Bardzo ją kochałem. Przyszły mąż Anny, księcia Holstein-Gottorp, Friedrich-Karl, przybył do Rosji w 1721 roku w nadziei, z pomocą Piotra Wielkiego, na powrót Szlezwika z Danii i ponownie nabył prawo do szwedzkiego tronu. Świat Nishtadt oszukał oczekiwania księcia, ponieważ Rosja zobowiązała się nie ingerować w wewnętrzne sprawy Szwecji.

22 listopada 1724 r. Podpisano umowę małżeńską za księciem, dzięki której, nawiasem mówiąc, Anna i książę odmówili sobie i ich potomkom wszelkich praw i roszczeń do korony imperium rosyjskiego; ale jednocześnie Piotr przyznał sobie prawo, według własnego uznania, do wezwania do następstwa korony i Imperium Rosji do jednego z książąt urodzonych z tego małżeństwa, a książę zobowiązał się spełnić wolę cesarza bez żadnych warunków. Zmarła 4 marca 1728 r. W Holsztynie, w wieku zaledwie dwudziestu lat, rozwiązana z ciężaru przez syna Karla-Petera-Ulricha.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)