Piosenkarka uliczna – Edouard Manet

Piosenkarka uliczna   Edouard Manet

Zdjęcie pokazuje Quiz-Louise Meran, która przez wiele lat była modelką Maneta. To płótno jest daleko poza oceanem w Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie. Zdjęcie przedstawia młodą damę o zamarzniętym spojrzeniu i przemyślanym wyrazie twarzy.

Kobieta jest pokazana w ciasnym garniturze z warstwową tkaniną i fałdami odzieży. „Gra” z liniami konturów kobiecej sylwetki: albo podkreślenie konturu, albo jego połączenie z tłem, przypomina sposób przedstawiony w pracach J.-B. Chardin i inni przedstawiciele holenderskiej szkoły malarstwa. Część obrazu jest podobna do obrazów Velázqueza, przedstawiających sceny z życia ludzi.

Obraz charakteryzuje się wspólnym zestawem kolorów.

Artysta aktywnie wykorzystuje odcienie beżu, brązu, szarości, czerni, odcieni ochry. Ciemne drzwi w tle uciskają swoją ciemnością i masywnością. Czarny kapelusz na głowie kobiety praktycznie łączy się z upiorną, zacienioną powierzchnią tła.

Postać kobiety przedstawiona jest najprawdopodobniej naprzeciwko jednego z barów lub kabaretów. Lewą ręką przyciska gitarę do siebie i jednocześnie trzyma żółtą torbę z wiśnią.

Ten obrazkowy motyw przecina się z wcześniejszym dziełem Człowieka z 1859 r. „Chłopiec z wiśniami”. Prawą ręką kobieta dotyka garści soczystych dojrzałych wiśni do ust, z których płynęła słodka piękna melodia. Edouard Manet kochał i wysoko cenił muzykę gitarową.

Szczególnie artysta z andaluzyjskiego gitarzysty Worth, którego przedstawił na płótnie „Guitarrero” w 1860 r., Wywarł szczególnie silne wrażenie na artyście.

Dzięki kreatywnej energii i inspiracji muzyką i tańcem artysta nasycił także wiele swoich malarskich dzieł. Twarz młodej damy jest trochę smutna, jest zanurzona w myślach. Smutek wypełnił jej rysy i oczy.

Portret jest malowany emocjonalnie, szeroki pod względem doświadczeń wewnętrznych. Przed nami tylko jeden moment z życia piosenkarki, ale jak w pełni reprezentuje jej wizerunek stworzony przez Mane'a. Obraz jest dość „gładko” napisany, z tradycyjnym rysunkiem akademickim.

Płótno pełne jest kontrastowych kombinacji czerni i czerwieni, czerni i bieli. Owijka z żółtej wiśni wygląda prawie jak jedyna jasna plama. Na ciemnym tle młoda twarz wygląda jasno i bezkrwawo.

Obraz jest słabo oświetlony, co sprawia, że ​​wszystkie kolory wydają się stłumione, jakby z czasem zanikały. Brak powietrza i brak poczucia otwartej przestrzeni. Nie ma impresjonistycznego odczucia nieskończoności środowiska światła i powietrza.

Przeciwnie, obraz charakteryzuje się graficznym sposobem wykonania. A wizerunek kobiecego garnituru jest szczególnie graficzny i surowy. Surowe linie czarnych falbanek wzmacniają poczucie grafiki, liniowości, wyrównania, które na ogół nie jest typowe dla malarstwa.

Tymczasem obraz jest niezwykle realistyczny i żywotny. Pomimo „chłodu” farb, surowości linii, a nie charakterystycznej fabuły dla późniejszej kreatywności Maneta, obraz emanuje ciepłem, a samo życie odczuwane jest przez warstwy farby olejnej.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)