Dziewczyna w żółtym szalu – Wiktor Borysow-Musatow

Dziewczyna w żółtym szalu   Wiktor Borysow Musatow

„Pragnienie mnie dręczy, być może muzyczna tęsknota za paletą. Gdzie znajdę moje piękne kobiety? Czyje kobiece twarze i ręce ożywią moje marzenia?” – zapytał Borysow-Musatow w jednym ze swoich vers libre.

To pytanie pochodzi z kategorii retorycznej, to znaczy z tych, na które już powinno się odpowiedzieć. Modele artystów są dobrze znane.

Poszukiwanie „Wiecznej kobiecości” jest kluczowym problemem symboliki. W całym swoim życiu Borysow-Musatow również zdecydował o tym, próbując „przejść” przez kobiecą twarz, aby dać intymny obraz, symbol piękna – nie zewnętrzne piękno, które dręczy i ostatecznie przechodzi bez śladu, ale wewnętrzne piękno, uduchowione.

W ten czy inny sposób znalazł ją na twarzach swojej siostry, E. Musatovej, jego żony E. Alexandrovej, jego bliskiego przyjaciela N. Stanyukovicha. Oni, jeśli mogę tak powiedzieć, „suma” stała się ideałem Musatowa. „Są artyści”, pisał M. Voloshin o Borysowie-Musatowie, „którzy przez całe życie byli zakochani w jednej osobie. Nie martwią się pięknem, tj. Nie wszystkim, co uważa się za piękno, ale szczególną brzydotą. ozdabiają swoją kreatywność wszelkimi skarbami swojego talentu, załamują, intronizują i mocą miłości tworzą z „brzydoty” „nowego piękna”.

W historii rosyjskiej symboliki znajdziemy wiele podobnych przykładów.

Kobiece portrety Borysowa-Musatowa – ze względu na ich rozpoznawalność – są bardzo warunkowe; przekształcają kobiecą twarz, ujawniają w niej odbicia wewnętrznego gasnącego światła. Jako przykład takich prac reprodukujemy „The Girl in the Yellow Shawl”, dla której pozowała dla E. Musatova, oraz „The Portrait of N. Yu. Stanyukovich”, 1903.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)