Błogosławieństwo Jakuba – Rembrandt Harmens Van Rhine

Błogosławieństwo Jakuba   Rembrandt Harmens Van Rhine

Obraz holenderskiego malarza Rembrandta van Rijna „Błogosławieństwo Jakuba”. Rozmiar obrazu to 173 x 209 cm, olej na płótnie. Pełny tytuł obrazu brzmi: „Jakub błogosławi synów Józefa Manassesa i Efraima”.

Uroczystość znaczącego wydarzenia w Starym Testamencie – błogosławieństwo wnuków Jamesa – wyraża się w surowym składzie i jasnych kolorach obrazu.

Technika malarska Rembrandta, który maluje szerokimi gęsimi pociągnięciami, a następnie kończy je szkliwami, nadaje scenie dodatkową głębię i powagę. Każda z postaci jest pochłonięta głębokimi uczuciami religijnymi. Jakub, czcigodny patriarcha, charakteryzuje się powściągliwą, majestatyczną godnością, podczas gdy Józef i jego żona obserwują go z pokorą i pobożną czcią.

Wspaniały czerwony kolor aksamitu na pierwszym planie i musujący złoty turban w głębi zapewniają wizualną przejrzystość całości rygorystycznej prezentacji fabuły. Większość prac w dziełach Rembrandta odzwierciedla jego zdolność przenikania do ludzkiej natury. Zewnętrznie mniej dramatyczne niż dzieło jego współczesnego Petera Paula Rubensa, rozległe dziedzictwo Rembrandta odzwierciedla powściągliwe emocje i pobożny duch kalwińskiej Holandii.

Holenderski malarz Rembrandt van Rijn na tym obrazie, oparty na historii biblijnej, napisał portrety amsterdamskich mieszczan Petera Scririusa, Willema Schreiver'a, Wendeli de Graff i ich synów. Pojawia się często kwestia chrześcijaństwa Rembrandta, jego specyficznej ideologii, często lekceważonej przez znaczenie historyczne i społeczne. Oczywiście jego pomysły na temat człowieka w porównaniu z obrazowym światem Rubensa kontrreformatywnego i renesansowego rozwijają się w oparciu o ścisłe dogmaty protestanckie.

Doktryna kalwińskiego „państwa” kościoła jest niewątpliwie punktem wyjścia wczesnego myślenia Rembrandta, ale ciągły rozwój jego pracy, wybór tematów, motywów, przekonań artystycznych dowodzi duchowej relacji z anty-dogmatyczną, prostą ewangeliczną nauką Mennonitów, którzy odrzucają służbę wojskową i egzekucję urzędników rządowych, którzy ufają „biednym duch, a nie „mądry i uczony”, serce i uczucie jednostki, a nie instytucji.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)