Pożegnanie Abelarda i Eloise – Angeliki Kaufman

Pożegnanie Abelarda i Eloise   Angeliki Kaufman

Obraz szwajcarskiej artystki Angeliki Kaufman „Pożegnanie z Abelardem i Eloise”. Średnica obrazu wynosi 65,5 cm, olej na płótnie. Abelard lub Abelard – jeden z najbardziej znanych scholastyków i teologów średniowiecza, urodził się w 1079 r. W wiosce Pale niedaleko Nantes.

Pierwotnie przeznaczony do służby wojskowej, ale nieodparta ciekawość, a zwłaszcza pragnienie dialektyki scholastycznej doprowadziły go do poświęcenia się nauce. Już w bardzo młodym wieku Abelard uczestniczył w wykładach Jeana Rossellina, założyciela nominalizmu, aw 1099 r. Przybył do Paryża, gdzie w tamtym czasie przedstawiciel realizmu, Wilhelm Champampsky, przyciągał słuchaczy z całego świata; ale wkrótce stał się rywalem i przeciwnikiem swojego nauczyciela. Od 1102 r. Abelard nauczał w Melun, Korbele i Saint-Genevieve, a liczba jego uczniów rosła coraz bardziej, niż sam zyskał nieprzejednanego wroga w osobie Wilhelma Champosa.

Po tym, jak ten ostatni został podniesiony do rangi biskupa Chalon, Abelard w 1113 przejął kierownictwo szkoły w Kościele Matki Bożej iw tym czasie osiągnął apogeum swojej chwały.

Abelard był powszechnie uznawanym kierownikiem dialektyki i, z jasnością i pięknem swojej ekspozycji, przewyższył innych nauczycieli Paryża, ówczesnego centrum nauk teologicznych i teologicznych. W tym czasie w Paryżu mieszkała 17-letnia siostrzenica kanonika Fulbera Eloise, słynąca z piękna, inteligencji i wiedzy. Abelard płonął ognistą pasją do Heloise, która odpowiedziała mu z pełną wzajemnością.

Dzięki Fulberowi Abelard został nauczycielem i rodziną Eloise, a obaj kochankowie cieszyli się pełnym szczęściem, aż namiętne pieśni Abelarda zaczęły docierać do uszu Fulberta.

Próba rozdzielenia przez kochanków doprowadziła Abelarda do zabrania Eloise do Bretanii, gdzie urodziła mu syna i potajemnie wyszła za niego za mąż, na co Fulber później wyraził zgodę. Wkrótce jednak Eloise wróciła do domu wuja i odmówiła opuszczenia małżeństwa, nie chcąc uniemożliwić Abelardowi otrzymania tytułów religijnych. Fulber w zemście nakazał włóczni Abelardowi, aby, zgodnie z prawem kanonicznym, został wykluczony ze ścieżki ku czci kościelnej.

Po tym Abelard udał się do klasztoru w Saint-Denis jako prosty mnich, a 18-letnia Eloise wzięła zasłonę w Argenteuil. Abelard, niezadowolony z zakonu klasztornego, za radą swoich przyjaciół wznowił wykłady w klasztorze Mezonville; ale wrogowie znowu zaczęli go ścigać. Jego esej „Introductio in theologiam” został spalony w 1121 roku w katedrze Soissons, a on sam został skazany na więzienie w klasztorze św. Medarda.

Z trudem uzyskując pozwolenie na pobyt poza murami klasztoru, Abelard opuścił S.-Denis i zbudował kaplicę i celę w Nogent nad Sekwaną, zwaną Parakletem, gdzie osiadł po swoim nominacji na opata w Saint-Gildas de Ruege w Bretanii Heloise i jej pobożnych siostrach o monastycyzmie.

W końcu, uwolniony przez tatę od utrudniania kontroli mnichów nad klasztorem, Abelard spędził resztę swojego czasu na przywracaniu wszystkich swoich pism i nauk w Mont-Saint-Genevieve. Jego przeciwnicy, kierowani przez Bernharda z Klervos i Norberta z Laonu, w końcu osiągnęli to, że w 1140 r. Nauczanie Abelarda zostało potępione, a zdanie to zostało zatwierdzone przez papieża z rozkazem uwięzienia Abelarda.

Jednak opat w Cluny, ks. Piotr, zdołał pogodzić Abelarda z jego wrogami i papieskim tronem. Abelard zmarł w 1142 r. W klasztorze św. Marka w pobliżu Chalon-on-Saona. Eloise, błagając o ciało zmarłego, pochował go w Parakletu, by następnie położyć się obok niego.

Zmarła w 1164 roku. Pozostałości obu przeniesiono do Muzeum Paryskiego w 1800 r., A stamtąd przeniesiono do kościoła Saint-Germain-des-Prés, aw 1817 r. Pochowano na cmentarzu Pere Lachaise.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)