Paprocie w lesie – Izaak Lewitan

Paprocie w lesie   Izaak Lewitan

We wczesnym okresie twórczości, Izaak Iljicz Lewitan był pod wpływem jego nauczycieli Aleksieja Sawrasowa i Wasilija Polenowa. Z biegiem czasu artysta doszedł do wniosku, że etiuda w pełnej skali, która wydawała się być podstawą obrazu, była tylko początkowym etapem na drodze do identyfikacji treści graficznej poczętej pracy.

Lewitan niezwykle rozwinął emocjonalną ekspresyjność krajobrazu, pokazał najsubtelniejsze niuanse życia natury. Uczucia przekazywane przez artystę są charakterystyczne dla wszystkich ludzi, a zatem zrozumiałe dla wszystkich. Artysta jest obiektywny, nie podporządkowuje natury swoim doświadczeniom, a ponadto nie zniekształca go, by zadowolić ich.

Natura jest „ludzka”, emocjonalna zarówno w późnych, jak i wczesnych dziełach artysty. Zmieniła się tylko treść emocji i sposób ich wyrażania. Nastroje leżące u podstaw krajobrazów lewitańskich są nie tylko obiektywne, ale także głęboko informacyjne.

Ujawnienie „najskrytszej tajemnicy” w naturze, jej wielkiej treści duchowej było nieustannym dążeniem Lewitana przez całe jego krótkie życie twórcze. Rozumienie nie było łatwe dla artysty.

Wystarczy przypomnieć jeden z listów Lewitana wysłanych z Wołgi do AP Czechowa w 1887 r.: „Czy może być tragiczniej, jak poczuć nieskończone piękno otaczającego świata, zauważyć ukryty sekret, zobaczyć Boga we wszystkim i nie być w stanie zrealizować tych wspaniałe wrażenia. ” W kręgu bliskich Izaak Lewitan często lubił powtarzać wiersze z wiersza Jewgienija Boratynskiego „Śmierć Goethego”. Uważali, że jest prawdziwym „ideałem malarza krajobrazu”:

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)